جمهوری اسلامی فکر می کند ما فقط چند “نفر”یم که اگر مارا دربند کند همه چیز حل می شود! او نمی داند ما ازنظر اصالت واز نظرعمق ووسعت با هیچ گروه و جنبش دیگری قابل قیاس نیستیم.آن ها با ذهنیتی مکانیکی فکر می کنند با سرکوب و بگیروببند می شود این جنبش را متوقف کرد اما به بازتولید حرکت ما فکر نمی کنند. سرکوب ما را رادیکال تر و منسجم تر می کند.او دیالکتیک را نمی شناسد .او نمی داند این جنبش چرا تا به این اندازه جوشان است؟

نگاهش – فکرش وپراتیک اش همه مکانیکی است.الکن است.ما تفکرو عمل مان دیالکتیکی است واین مارا در پروسه ی مبارزه چند قدم پیش می اندازد.این به نفع ماست. جنبش ما یک حرکت انتزاعی نیست.مجرد و منفصل از جامعه نیست.ما پایگاه عظیم اجتماعی و طبقاتی داریم.ما عقبه داریم.

ما به پشتوانه ی این عقبه واین نیرو گام اولمان را محکم برداشتیم.ما با بینشی روشن از شرایط اجتماعی و سیاسی و درک درست از وضعیت عینی جامعه حرکتمان را شروع کردیم.نمی شود مارا سرکوب کرد و آب از آب تکان نخورد.نمی توان ما را حبس کرد و همه چیز راتمام شده دانست.زمان به عقب بر نمی گردد.نمی توان همه چیز را به صبح 13 آذر 86 برگرداند.

13 آذر اتفاق افتاده است. ما به دنیا آمده ایم ! واین واقعیتی است که جمهوری اسلامی از درک آن عاجز است. آن ها نمی دانند.آن ها مکانیسم حرکت های اجتماعی را نمی فهمند.مکانیسم تبدیل تئوری به پراتیک اجتماعی و انقلابی را نمی فهمند. آن ها نمی دانند رادیکالیسم جنبش ما بهترین اسلحه ی ماست.آن ها هیچ نمی دانند و ما همه چیز را میدانیم.ما سیر تاریخ را شناخته ایم.

ما آینده را می بینیم.ما معما را حل کرده ایم و به آن ها که زور می زنند و جواب های خنده دار می دهند می خندیم.ما به آن ها می خندیم!

علی رغم ادامه حالت آرامش قبل از طوفان ، تمامی نشانه ها حاکی از ورود منطقه خاورميانه به يک رويارويی نظامی جديد و شکل گيری  صف بنديهای نوين در عين آماده سازيهای سياسی و نظامی  مرتبط با  اين رويارويی محتوم می باشند.

از مقطع سال 2005 به اينسو ، معادلات بسياری تغيير کرده اند که اگر چه بر روی کليت استراتژيک ” طرح خاورميانه بزرگ” تاثير کيفی نگذاشته است اما به لحاظ تاکتيکی هم هزينه پياده شدن طرح مذکور را بسيار بالا برده است و هم مرحله بندی زمانی آنرا بسا به تاخير انداخته است . مهمتر ازهمه مشروعيت سياسی آنرا درميان حاميانش تماما بزيرعلامت سوآل برده است. در راس اين معادلات شکست فاحش دولت حرامزاده اسرائيل در لبنان و زمينگير شدن همدستان آمريکايی آنان درعراق می باشند.

اگر اوضاع بر وفق مراد” سرمايه متمرکز يهود” و عاملان اجرايی آن در”جناح بازها” به پيش می رفت ، نوبت ” تعويض رژيم” سياسی ايران در سال 2005 ميلادی بود.

ريشه های بحران

در سال 1992 ، دولت اسرائيل  تصميم  خود برای  براندازی ” جمهوری اسلامی “  را به اطلاع دولت آمريکا می رساند. اين خواست در ضمن وارد سند سياسی ارائه شده توسط استراتژيسينهای ” جناح بازها” يعنی ” پاول  ولفوويتز ” ، ” ريچارد پرل “،” لوييس لی بی” ، ” اريک ادل مان”  و ” زآلمای  خليل زاد ” هم می شود که  اندکی  پيشتر در دسامبر 1991 ،  تهيه شده و در 8 مارس 1992 نيز بخشی از آن در  روزنامه  صهيونيستی  ” نيويورک تايمز” انتشار می يابد.

در اين سند طبقه بندی شده که  تحت عنوان defense policy planning  به معنی ” طراحی  سياست دفاعی” به نخبگان هيئت حاکمه  آمريکا ارائه شده  بود ، بصراحت  استراتژی  ” جهان  تک قطبی” ونقش و جايگاه ايالات متحده به مثابه تنها ابرقدرت و شيوه های تحقق اين استراتژی  و ابزار آن يعنی اتکاء بی حد ومرز به owerwhelming power يا” قدرت نظامی توانکاه”، به تصوير کشيده شده  است .  در مقدمه سند آمده است :

” هدف اول عبارت است از پيشگيری  از ظهور يک رقيب جديد  که  قادر به ايجاد  تهديدی  از نوع  تهديد قبلی  شوروی  درهر نقطه از جهان  باشد .”

در سال 1998، سند ديگری در ميان “اليت سياسی” هيئت حاکمه ايالات متحده  منتشر می شود که علاوه  بر امضاهای ” ريچارد پرل” و” داگلاس هيت”، مزين به  امضای  نخست وزير سابق  رژيم  نژاد پرست اسرائيل  يعنی ” بنيامين  نتانياهو”  نيز می باشد !  برای  فهم  فلسفه موضع  خط دهندگی  يک عضو رسمی دولت اسرائيل در ميان ” اليت سياسی ” تنها  ابرقدرت موجود نيز بايد دنبال پيدا کردن  پرتقال فروش رفت !

در اين سند صراحتا به ضرورت ” فتح بغداد ” که گشاينده  راه  برای ” فتح  تهران  و دمشق”  است ، اشاره  شده  است .

1
به اعتقاد استراتژيسينهای رژيم راسيستی ، ايران کشوری است که بيش از اندازه ضروری ! بزرگ است .

بدنبال 11 سپتامبر و در دستور قرار گرفتن ” طرح خاورميانه بزرگ” و متعاقب آن اعلام صريح ” جرج بوش” مبنی بر قرار گرفتن رژيم حاکم بر ايران در” محور شرارت ” ، پرونده  ” تعويض رژيم” بر روی ميز سياست خارجی آمريکا قرار می گيرد .

از سوی  ديگر رژيم ” جمهوری اسلامی “  که  با شعار  ” حمايت از جنبشهای آزاديبخش “  و ” صدور انقلاب” برسر کار آمده ، همزمان با اين تغيير و تحولات ،  اقدام به  واکنش در کادر  ” استراتژی بسط “  می کند . اعتقاد  محوری  در” استراتژی بسط “  براين  بوده  است که در ” تعادل قوای “  کنونی  جهانی  و منطقه ای  محصول  پايان ” جنگ سرد ” ،  محصور ماندن ” جمهوری اسلامی “  در چارچوب  مرزهای  خودی  به  معنی  مرگ  تدريجی  و  در نهايت  نابودی کامل آن است . بنابراين  لازمه ” حفظ  نظام “  بسط  و گسترش  در خارج  از مرزهای  جغرافيايی آنست .  اين  استراتژی  رژيم ” جمهوری اسلامی “  را  عملا  تبديل  به  يک  رژيم  ” بحران زا “  و ” بحران زی ” نموده  و مناسبات  آن  با  جهان خارج  را در يک  تقابل  مداوم  تبيين  می کند . 

عملکرد  مادی  اين  استراتژی  در جهان  خارج  و بويژه  درسطح  منطقه ای  در دراز مدت  راه  به  شکل گيری  جبهه  اعلام  نشده ای  می برد که اعضای  آن  هر يک  به  درجاتی  رژيم ” جمهوری اسلامی “  را  به مثابه  يک ” تهديد”  منطقه ای  قلمداد کرده  و متمايل به سياست ” تعويض رژيم” در ايران می گردند.

برآيندعملی اين سياست در بطن” طرح خاورميانه بزرگ ” و بر زمينه سياست ” تعويض رژيم” زاينده يک ” آنتاگونيسم” پايدار ميان رژيم ايران و دولت آمريکا می گردد که هيچ چيز جز يک درگيری نظامی راه حل آن نمی باشد .

اين ” آنتاگونيسم” همان عامل اساسی و خط دهنده ای  است که مبنای اصلی تقابل به ظاهر غير منطقی و ديوانه وار نظام ” جمهوری اسلامی “  با ايالات متحده  و اسرائيل  می باشد . به عبارت ديگر استراتژی تهاجمی رژيم حاکم بر ايران  نه  بخاطر سازش ناپذيری و ظلم ستيزی نظام مقدس ! و نه از موضع قدرت  و ضديت با استکبار جهانی و صهيونيزم بين المللی  که دقيقا از موضع ناچاری و با انگيزه حفظ نظام می باشد و تماما خصلت دفاعی دارد .

وگرنه دستار بر سران جنايتکاری که بيش از يک ربع قرن خون ملتی را را در شيشه کرده اند، اگر کوچکترين اميدی  به امکان ادامه حاکميت خود و حفظ ولايت مطلقه فقيه در کنار و موازی با ” طرح خاورميانه بزرگ ” می داشتند ، بی ترديد حاضر به هر وطن فروشی و ساخت و پاختی با همان استکبار و صهيونيزم بودند و هستند و در اين راه قائل به هيچ حق مسلمی هم نه برای خود و نه برای ملت ايران نبوده و نيستند الا حق ادامه حاکميت پليدشان .

به همين اعتبارهم بود که  همانگونه که بارها موکدا اشاره کرده ام تمامی آنچه که رژيم در طول سالهای گذشته بدنبال آن بوده و هست فقط و فقط گرفتن يک ” تضمين امنيتی ” است و حداقل آنچه که آمريکا بدنبال آن بوده و هست فقط و فقط کنار گذاشته شدن ” ولايت مطلقه فقيه” است که البته هيچ مفهومی جز همان ” تعويض رژيم” نداشته و ندارد . بقيه قضايا هر چه که باشد ، در اين رابطه ارزش حاشيه ای  و تاکتيکی داشته  و دارند !

2
هيچ بسته مشوق وهيچ امتيازی که در زير سقف اين ” تضمين امنيتی ” باشد، مطلقا برای رژيم قابل پذيرش نيست.  تضمينی که برخلاف مورد کره شمالی هرگز ازسوی آمريکا به رژيم تهران داده نخواهد شد.

اينها و مجموعه ای  ديگر از عوامل تاکتيکی ديگر که قبلا طی مقالات گذشته مفصل بدان اشاره کرده ام ، تا آنجا که به مورد ايران برمی گردد ، پايه های تئوريک ” نظريه ” ايست که بدنبال تقطه عطف  11 سپتامبر 2001 ، تحت عنوان ” جنگ جهانی چهارم ” مدون کرده ام . خلاصه شده  برخی از اين پايه ها در مورد ايران  بشرح زير است :

1 ــ  ايران به دلايل عديده  ژئوپليتيکی  و …..  محور ” جنگ چهارم ” است .

2 ــ  سرنوشت” جنگ چهارم” با شکست يا پيروزی” طرح خاورميانه بزرگ ” گره می خورد .

3 ــ  ” تعويض رژيم” در ايران بخش جدايی ناپذير سياست آمريکا در کادر طرح  مذکور بوده و حاکميت بر اين کشور و يا در بدترين شرايط برای ايالات متحده ، خنثی کردن پارامتر ايران در فعل و انفعالات منطقه ای از سوی دولت آمريکا  صرفنظر ناکردنی است .

4 ـ واکنش “جمهوری اسلامی” درمقابل يا تسليم ( خودکشی) است يا  تقابل ( مرگ با عزت ).

5 ــ رژيم حاکم بر ايران در واکنش به سياست ” تعويض رژيم” ، تقابل  را  برمی گزيند .

الزامات تقابل

اولين الزام  سياست تقابل ،  تکپايه  شدن رژيم است .
دومين الزام  ، صدور بحران به خارج از مرزهای خودی و مديريت بحران در آنجاست .
سومين الزام ، مسلح شدن به تکنوژی هسته ای  به منظور ساختن به اصطلاح ” بمب کثيف” قابل استفاده  در عمليات انتحاری  در کشورهای اروپا ، آمريکا و آسياست .

لازم به توضيح است که تبليغات ارتش رسانه ای تحت حاکميت ” سرمايه متمرکز يهود ” مبنی بر تهديد مسلح شدن رژيم به کلاهکهای هسته ای و موشکهای بالستيک ، خزئبلاتی است که تنها  در کادريک جنگ روانی  گسترده بدرد آماده کردن فضای  جوامع غربی در رابطه با ضرورت  تهاجم نظامی به ايران می خورد و ديگر هيچ . وگرنه برای هر کسی که کوچکترين اطلاعی در اين زمينه داشته باشد ، واضح و مبرهن است که حتی به فرض محال در صورت دستيابی ارتجاع حاکم بر ايران بر امکان ساختن کلاهکهای هسته ای  و موشکهای بالستيکی که توان حمل اين کلاهکها را داشته باشند ، پيش از خارج شدن موشکهای مذکور از فضای ايران و يا هر کشور ديگری ، توسط سپر حفاظت موشکی ايالات متحده ، منهدم خواهند گرديد . دستيابی ايالات متحده به اين تکنولوژی  که حاصل پروژه ” جنگ ستارگان” بود ، بر خلاف تحليلها  و تفاسير رسمی ، دليل عمده و اساسی شکست اتحاد شوروی  در پايان ” جنگ سوم ” موسوم به جنگ سرد و فروپاشی بلوک شرق بود. منهدم کردن موفقيت آميز  يک ماهواره در فضا توسط موشک پرتابی از سوی ارتش ” جمهوری خلق چين ” در ماه های  اخير هم تنها در همين کادر و در راستای آمادگيهای  ضروری  ابر قدرت آينده  به مثابه هدف نهايی ” جنگ چهارم ” در مقابله  با  ايالات متحده  می باشد که البته اين بحث ديگری است .

چهارمين الزام تغييرساختاری درسازمان رزم نيروهای مسلح “جمهوری اسلامی” وسازماندهی نوين در کادر جنگهای  نامتعارف  می باشد .

3
پنجمين الزام ، سازماندهی هسته های ترور در کشورهای دوست آمريکا درجهان بويژه در کشورهای  اسلامی است .

ششمين الزام بسيج  خيابانهای خاورميانه به منظور متزلزل کردن حاکميتهای وابسته به آمريکا و ايجاد زمينه های اجتماعی به منظور تسهيل عضوگيری برای هسته های ترور از طريق سوار شدن  برموج  نفرت عميق شونده  و بحق توده ها  عليه اسرائيل است . 

هفتمين الزام متمايل شدن به چين و روسيه و سوار شدن بر تضادهای موجود ميان اروپا و آمريکا در کادر استراتژی “جهان چند قطبی ” و در تقابل با استراتژی “جهان تک قطبی” است.
هشتمين و مهمترين الزام کنترل مطلق درداخل می باشد. معادله کنترل در داخل دو موئلفه دارد:

1 ــ پاسيفيزم بدنه اجتماعی از طريق اعمال رعب و وحشت و حاکميت ترور
2 ــ منحرف کردن نخبگان از طريق ترويج  گفتمان سازيهای مورد نظر رژيم

گفتمان صلح  در تقابل با  گفتمان سرنگونی

جاانداختن اين گفتمان درجامعه و در ميان نيروهای اپوزيسيون ، بزرگترين موفقيتی است که در شرايط کنونی برای رژيم”جمهوری اسلامی” متصور است. اين گفتمان اساسا درتقابل با گفتمان سرنگونی شکل می گيرد و نتيجه عملی آن ورای هر تحليل تئوريکی که در پشت آن باشد ، در واقع امرهيچ چيزنيست جز خريدن فرجه برای رژيمی که هرلحظه حاکميت پليدش برعليه مردم ايران ، تماميت ايران و آينده ايران است .  فراترازآن اهانتی است به انسان در تماميت خود . در مقابل اين گفتمان بايد ايستاد و آنرا اقشا کرد. تا آنجا که به مورد ايران و رژيم ” جمهوری اسلامی” برمی گردد ، هيچ تهديدی  خطرناکتر از ادامه حاکميت ننگين آن بر اين مردم و بر اين سرزمين نيست . هيچ دشمنی دشمن تر از آنان در شرايط کنونی برای ايران و ايرانی متصور نيست و هيچ ضرورتی بالاتر از سرنگونی تام و تمام اين ” نابهنگامی تاريخی” نبوده و نيست .

در اين راستا تشکيل ” شورای ملی صلح ” ، بيش از آنکه اعلام مخالفت با جنگ باشد ، ارائه آلترناتيوی است در مقابله با ” آلترناتيو سرنگونی ” .  نه يک کلام بيشتر ،  نه يک کلام کمتر . اعضای تشکيل دهنده آن ، همان دار و دسته های عضو جبهه شکست خورده 2 خردادند . همان جبهه اصلاح طلبان درون نظام “جمهوری اسلامی” . همان جبهه متحد ارتجاع  تجزيه شده به حاکمان و موافقان غير حاکم . نقطه اشتراک آنان نه مخالفت با نظام مقدس که ضديت با انقلاب و سرنگونی طلبی است . مخالفت نسيه آنان  با  پسرخاله های  عقيدتيشان در راس حاکميت همواره تحت الشعاع  ضديت بيمارگونه  نقد شان  با  راديکاليسم موجود در جامعه و اپوزيسيون رژيم بوده است . آلت فعل های  نظام فقاهتی در هر برهه از تاريخ  خونبار معاصر ميهنمان .

ملغمه متعفنی از سازش  و همکاری  در جنايت و سرکوب که يک سر آن در موسسه تحقيقات استراتژيک رژيم در داخل است و سر ديگرش در ميان جريان خوشنام توده ـ اکثريتی درخارج. يکروز درچارچوب ” جبهه متحد ارتجاع ” و شرکت عملی در گزارش نويسی و لودادن و اعدام و شکنجه انقلابيون با ادعای سخيفانه مبارزه ضدامپرياليستی ، روز ديگر بدنبال سراب استحاله رژيم صد هزار اعدام . يکروز با لب و لوچه خيس و آويزان بدنبال مدراسيون رفسنجانی و روز ديگر مفتون شارلاتانيزم  خاتمی  و نام نويسی در ” جبهه اصلاحات”  و حالا هم ظاهرا در واهمه از جنگی که هنوز واقع نشده  برای پوشاندن جنگی که نزديک به سه دهه ، مستمر و بی وقفه جريان داشته است ، در ” جبهه صلح”  و البته  با از اولويت انداختن ضرورت سرنگونی نظام ولايت مطلقه فقيه .
4
مثل اين است  که  حيات و ممات اينها  آنچنان  با نظام مقدس عجين گرديده که  امکان زندگی که نه ، زنده ماندن خفيف و خائنانه شان در خارج  از جارچوب  آنرا از اساس متصور و مفروض نمی دانند .  مثل آن است که با اين نظام آمده و با اين نظام نيز خواهند رفت .

بحثی در سلسله مراتب  تضادها

تشخيص درست ” تضاداصلی ” و به تبع  آن سلسله مراتب تضادها در پروسه  انقلاب ، همواره  از يک نقش مبنايی برخوردار بوده  و  تمامی شکستها  و  پيروزيها  به  نحوی از انحاء  وابسته  و منتج  از آن  می باشند. اهميت اين  تشخيص به آن اندازه  است  که اضافه  بر  تاثيرات  تعيين کننده  آن  بر کليت  هر استراتژی ،  تاکتيکها   و  تنظيم  رابطه  با  ملاء  پيرامون  و  نيروهای   متعلق به  طبقات گوناگون اجتماعی  و نحوه  سازماندهی آنان  نيز به ميزان  بسياری  منبعث از  آن می باشد .  

اين  تضاد اصلی که ابتدا به ساکن جنبه  عام  و جهانی دارد ، همواره  خود را در غالب  خاص  و منطقه ای  نشان  می دهد  که به آن  تضاد عمده  گفته  می شد .  بدون حل  اين  تضاد عمده  ،  امکان  حل  تضاد اصلی  وجود  ندارد !  به عبارت  ديگر حل  تضاد  اصلی  از کانال  حل  و  فصل  تضادهای  عمده ای  می گذرند  که  متناسب  با  شرايط  خاص  هر  کشوری  تشخيص  داده  می شود . به همين  ترتيب  هم  حل  مجموعه  تضادهای  فرعی  در هر جامعه ای   منوط   به  حل  و  فصل  همان   تضاد  عمده  می باشد .  حالا  برگرديم  به  شرايط  امروز  و  سلسله  مراتب  تضاد ها .

تضاد اصلی

تا  آنجايی که  به  پهنه  عام  برمی گردد ، ” تضاد اصلی “  برای  تمام  نيروهای انقلابی و ترقيخواه در سطح جهانی ، همچنان ” سرمايه متمرکز يهود “  و عوامل اجرايی آن در تمامی سطوح  اجرايی  و تصميم گيرنده  دولت ” ايالات متحده آمريکا ” به مثابه تنها ابرقدرت موجود در شرايط کنونی می باشد . اين سرمايه ، عامل اساسی و تعيين کننده  در جريان چهار جنگ جهانی در طول يکصد سال اخير بوده است و در تقابل مستمر با اردوی جهانی کار  قرار داشته  و دارد. هيچ  حاکميت انقلابی و ترقيخواهی بدون تقابل با اين سرمايه ، اساسا امکان تحرک  مستفل  و حرکت به سمت آرمانهای آزاديخواهانه  و استقلال طلبانه خود را  نخواهد داشت .

 اين سرمايه علی رغم اختلافات مشخص درون خود ، رهبری  نظامی ، سياسی  و مالی  جهان  کنونی را در پيچيده ترين اشکال  خود در اختيار  داشته  و با  دو اهرم  اساسی ” کنترل فرد ” و ” کنترل بازار ” بدنبال  تسلط  و  تثبيت  حاکميت  ” فرهنگ “  و ” دستگاه ارزشی “  خود  بر جوامع  بشری  است .  سيستمی  که  تجسم عينی  آنرا  در  شرايط  کنونی  می توان  در         ” گلوباليسم”  به مفهوم  عام  ضرورت  برچيده شدن  تمامی  مرزهای  سياسی ،  نظامی ، جغرافيايی ، اقتصادی ، اجتماعی  و فرهنگی در مقابل  حرکت  آزاد سرمايه  کلان  و  حاکميت  بی چون  و چرای  ” دستگاه ارزشی”  آن  بر دنيا  ديد.

اين  تضاد ،  عام  است .  به  همين  اعتبار  مجرد  است  .  بنابراين  بايد آنرا  خاص  کرد.  يعنی  عام  را  در  خاص  پياده  کرد .  يعنی  آنرا  مجسم   کرد.  بعد  هم  بايد  از ميان  سلسله  تضادهای  خاص  و  مجسم ، تضادی  را  برگزيد  که  عمده  است .  يعنی  بدون  حل  آن ، امکان  حل  و  فصل  تضادهای  ديگر  که  نسبت  به  آن  فرعی   هستند ،  وجود  ندارد .

انتخاب اين  تضاد عمده  نيز صرفا  با ما  نيست .  ويژگی  تضاد عمده اين است  که در عمل  ، خواه ناخواه  در دستور روز قرار می گيرد .
5
تضاد عمده

تشخيص درست ” تضاد عمده” در شرايط حاضر ،  يکی از پيچيده ترين  و دشوارترين  بخش هر گونه ” تحليل مشخص از شرايط مشخص” در اوضاع  و احوال کنونی است . پيچيدگی اين تشخيص درست بويژه در اين نقطه است که ” ارتجاع ” در شرايط  ضعف و غيبت ” انقلاب “، پرچم  ضديت عوامفريبانه  با ” تضاد اصلی ” را در ميان نيروهای ترقيخواه جهانی و توده های خاورميانه ، بالا برده است . دشمن ترين دشمنان مردم ايران و منطقه ، به مصاف با منفورترين رژيمهای دنيای معاصر در ميان مردم خاورميانه  يعنی رژيم آپارتايد در اسرائيل و اشغالگران آمريکايی و انگليسی رفته است .

بديهی است که خود اين” تضاد عمده” در جای جای دنيای کنونی و در ميان کشورهای گوناگون جهان با يکديگر متفاوت است . درکوبا و ونزوئلا و نيکاراگوئه ممکن است اين تضاد، زمين تا آسمان با آنچه که ما در ايران با آن رودررو هستيم ، فرق داشته باشد و فرق هم دارد. اگرچه در رابطه با تشخيص ” تضاد اصلی ” ممکن است تناقضی موجود نباشد . اگر غيراز اين بود که ديگر نيازی به ” تحليل مشخص از شرايط مشخص” نبود ! خيلی راحت می شد کپی برداری کرد. همانگونه که خيليها کرده و می کنند.

” تضادعمده” درشرايط مشخص کنونی جامعه ما بی هيچ ترديدی ، رژيم  “جمهوری اسلامی” در تماميت سياسی ، تشکيلاتی و ايدئولوژيک آن بوده و هست . هر تضاد ديگری نسبت به اين تضاد ، فرعی است . انحرافی است . عمده کردن هر تضاد ديگری  و همسان نماياندن هر تهديد ديگری با اين ” تضادعمده” اگر يک سرش بدرون رژيم ضد بشری  حاکم بر ايران برنگردد ، بدون شک نهايت ساده لوحی و پرتی از مرحله  است . عوامفريبی محض است .

بدون حل و فصل اين تضاد ، هيچ تضاد ديگری در جامعه  حل شدنی نيست . اصلا ورود به يک  رودررويی جدی  با ” تضاد اصلی ” هم از کانال  حل قهرآميز اين  تضاد می گذرد . بدون اعتقاد به ضرورت بی قيد و شرط  گذار پيروزمندانه از روی لاشه نظام متعفن فقاهتی ، ضديت نسيه با امپرياليسم و صهيونيسم تنها بدرد خالی کردن خود و توجيه  بريدگی سياسی و مبارزاتی  می خورد و لاغير . اين کدام صلحی است که در ادامه حيات رژيمی متصور باشد که نزديک به  سه دهه  در جنگ مداوم با جامعه و نيروهای سياسی آن بسر می برد ؟

جنگی را که رژيم آغاز کرده  است ما به پايان خواهيم برد . در اين راستا هر پرچمی را که در کنار و هم عرض پرچم ظفرنمون ” سرنگونی قهرآميز”  رژيم ” جمهوری اسلامی”  به اهتزاز درآورده شود ،  قاطعانه  بزير خواهيم کشيد . هيچ  فتنه ای  ما را از راهمان منحرف نخواهد کرد که ما ديرزمانی است که چشمهايمان را  لحظه ای ، آری  لحظه ای  هم از خيمه و خرگاه دشمنترين دشمنان ايران و انسان بر نگرفته ايم . هيچ قرآنی بر نيزه ها ما را نخواهد فريفت  و هيچ  ” گفتمانی” را در کنار و هم عرض ” گفتمان سرنگونی”  به رسميت نخواهيم شناخت . نه جنگ با عراق اين گفتمان را به حاشيه راند و نه تهاجم نظامی آمريکا توان آنرا دارد که بر اين گفتمان پرده بيافکند .  ما قصد بازکردن بند از بند اين رژيم ضد ايرانی کرده ايم . ما را هيچ بازگشتی نيست که پلهای  پشت سرمان را دير زمانی است يکی پس از ديگری  منفجر کرده ايم.
در اين واقعيت پرشکوه هيچکس ترديدی  نداشته باشد .

بيژن نيابتی ، هفتم آذر ماه 1386

6

PalTalk _ Category: Middle East > Iran>
Iran Pouyesh

طبیعتا جنبش ضد جنگ همانگونه که از نامش پیداست جنبشی است که بر ضد جنگ است. این جنبش کاری باین ندارد که ممالک قربانی تجاوز دارای رژیمهای انقلابی یا مترقی هستند یا نیستند. از ماهیت این جنبشها بر می آید که جنبش ضد جنگ جنبش سرنگونی رژیمها نیست و نمی تواند و نباید هم باشد. یک حزب اللهی لبنانی همانقدر حق دارد از استقلال وطنش لبنان دفاع کند که یک مسیحی مارونی و یا یک مسلمان دروزی و یا یک کمونیست انقلابی لبنانی. یک فلسطینی عضو حماس و یا عضو فتح همانقدر حق دارد در مقابل تجاوز اسرائیلِ صهیونیست بایستد و ایستادگی کند که یک فلسطینی عضو جبهه خلق برای آزادی فلسطین که می تواند مسیحی، لائیک و یا حتی یهودی فلسطینی باشد. جبهه ضد جنگ، جبهه ای است که باید همه این تمایلات را برای یک هدف مشترک که مخرج مشترک همه این نیروهاست در بر گیرد، زیرا هدفش حفظ  و احترام به تمامیت ارضی، استقلال و حق حاکمیت ملی مردم لبنان است. جبهه ضد جنگ را که از یک اصل برسمیت شناخته شده جهانی و دموکراتیک حمایت می کند وادار باین کردن که از ایدئولوژی خاصی حمایت کند و مثلا ضد مسلمان باشد تفکر استبدادی و ارتجاعی محض است، حتی اگر با پر مدعائی نشان “دمکرات“ را به سینه خود زده باشد. بر این اساس شناخته شده و مقبول، جنبش ضد جنگ بر اساس ایدئولوژی صفبندی نمی کند. جنبش ضد جنگ از قربانیان تجاوز در مقابل متجاوزین دفاع می کند. جنبش ضد جنگ مخالف آن است که سربازان را ردیف کنند و در خدمت منافع سرمایه برای آدمکشی بیک کشور دیگر گسیل داشته و این عملیات بربرمنشانه را تحت پوشش حمایت از آزادی، یا دموکراسی و یا مبارزه با تروریسم مستور سازند تا به نیات پلید نفع پرستان و سودجویان جامه عمل بپوشانند. جنبش ضد جنگ و به سخنی دیگر جنبش صلح در طی دو جنگ جهانی و بعد از آن در زمان جنگ ویتنام، لائوس و کامبوج، جنگ الجزایر و یوگسلاوی و عراق و تجاوز بربرمنشانه و فاشیستی اسرائیل به فلسطین و لبنان و… خدمات فراوانی به بشریت کرده است. تقویت این جنبش ضد جنگ الزامی است و کمونیستها بویژه در شرایطی که امپریالیستها برای غارت ایران و نابودی مردم کشور ما و غارت منابع زیرزمینی میهن ما و استقرار در منطقه بسیج می شوند لزومی صد چندان دارد. امپریالیستها نیز از جنبش ضد جنگ واهمه دارند و با تمام وجود می کوشند با تبلیغات ایدئولوژیک و جو سازی ضد مسلمانی و متساوی قراردادن جنگهای تجاوزکارانه و استعماری با جنگ “ضد فاشیستی“ به این بهانه که گویا “مسلمانان فاشیست“ هستند در جبهه ضد جنگ اخلال کرده و تجاوز بربرمنشانه خویش را به ممالک اسلامی و در این رابطه سوریه، عراق، افغانستان، لبنان، ایران و فلسطین موجه جلوه داده، آنرا جنگ “ضد فاشیستی“ جا زده و جنبش ضد جنگ را “جنبش فاشیستی“ قلمداد کرده و چاقوهای خویش را برای بریدن سر ایرانی ها تیز کرده و به یک عده بیچاره سیاسی رهنمود دهند که باید جنگ ضد فاشیستی را به جنگ داخلی برای کسب قدرت سیاسی بدل کنند. امپریالیستها رهنمود می دهند که باید فضای مسمومی از اتهام و دروغ و ریاکاری ایجاد کرد تا مردم صلحدوست جهان جرات نکنند از ترس منتسب شدن به “فاشیست“ در جنبشهای ضد جنگ شرکت کنند و با بسیج افکار عمومی جهان عاملی بازدارنده در وقوع جنگ ایجاد کنند.

دشمنان ایران و مردم میهن ما ساکت ننشسته اند و با تمام توان و امکاناتی که امپریالیستها و صهیونیستها از نظر تبلیغاتی و مالی در اختیارشان می گذارند تلاش می کنند برضد جنبش ضد جنگ بجنگند و بسیج کنند. آنها امضاء جمع آوری می کنند، اعلامیه پخش می کنند، صفحات شبکه اینترنت را با افکار پلید خویش آلوده می سازند تا همه را قانع کنند که باید برضد جنبش ضد جنگ بسیج شد و در کار این جنبش به خرابکاری پرداخت. جرج بوش و ایهود اولمرت با این سیاست موافق هستند و پروفسورهای خودفروخته خویش را برای جمع آوری امضاء به این جبهه جنگ طلب می فرستند. عمال جاسوس آنها در اینترنت تحت اسامی مستعار و به زبانهای زنده دنیا مقاله می نویسند و وسیع پخش می کنند تا افکار عمومی تهیه ببینند. در داخل ستادهای ارتش تجاوزگران و سازمانهای جاسوسی آنها کمیسیونهای تدارک جنگهای روانی و شکار ابلهان سیاسی درگرفته است و با تمام قوا اجراء می شود.

جنگ طلبان که چه بخواهند و چه در اثر نادانی ندانند بطور عینی هوادار نابودی ایران هستند و مانع از آن هستند که جنبش ضد جنگ، افکار عمومی جهان را در خدمت جلوگیری از جنگ با تمام قوا بسیج کند. آنها در راه فعالیت این جنبش به خرابکاری مشغولند. در این جبهه خرابکاری، صمیمی تر از همه سازمان جاسوسی مجاهدین خلق ایران است که در خیانت به گذشته افتخار آمیزش به مقام اعظم لژ جاسوسی و خدمت به امپریالیسم و صهیونیسم در منطقه نایل آمده است. آنها به صراحت هم آوا با جرج بوش بر طبل جنگ می کوبند و بارها اعلام کرده اند برای جلوگیری از جنگ باید بر ضد جنبش ضد جنگ مبارزه کرد، آنرا تخریب نمود و برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی آماده شد. آنها چون شرم دارند این واقعیت زشت را به مردم ایران بگویند که نوچه های مسعود رجوی در کنار ارتش آمریکا و ارتش سری آمریکا و بنگاههای خصوصی حرفه ای آدمکشی آمریکا به ایران سرازیر شده و به عمال خود در ایران دستور می دهند که اهداف را نشانه گذاری و بمب گذاری کرده و به ترور مخالفین بپردازند، عوامفریبانه جار می زنند که برای جلوگیری از جنگ باید رژیم جمهوری اسلامی را سرنگون کرد. اما معلوم نیست چرا خودشان منتظر حمله و تجاوز آمریکا نشسته اند و فورا برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی و “جلوگیری از جنگ“ دست بکار نمی شوند؟ اگر هدف دروغین آنها “جلوگیری از جنگ“ است و نه حمایت از تجاوز و بزعم آنها “برای جلوگیری از جنگ“ باید رژیم را سرنگون کرد پس باید برای این سرنگونی سریعا عمل کنند تا جلوی جنگ را قبل از تجاوز بگیرند. پس به چه سبب انتظار می کشند و جلوی جنگ را نمی گیرند؟ پوچی حرف این گروه ها و نه تنها مجاهدین خلق در عمل معلوم می شود وگرنه در میدان حرف همه آنها “قهرمانان انقلابی“ درجه یک هستند و بر یکدیگر در گزافه گوئی “انقلابی“ سبقت می گیرند.

این تئوری ارتجاعی که مدعی است رژیم جمهوری اسلامی یک طرف راه اندازی جنگ است و یا مسبب جنگ است و یا مسئله جنگ گویا دعوا میان تروریسم از یک طرف و آمریکا از طرف دیگرست و این امر ربطی به ما و به مردم ایران ندارد و نظایر آنها، ماهیت جنگهای امپریالیستی و جنگهای آزادیبخش را نفی می کند. تجاوزگر و قربانی تجاوز را همتراز می کند. ستمگر و ستمدیده را یکی می گیرد و مدافع استعمارگران است. این تئوری به تطهیر امپریالیسم مشغول است و بهمین جهت نیز واژه امپریالیسم را از فرهنگ سیاسی خویش برای آرایش چهره امپریالیسم زدوده است و برای داوری به ارزیابی علمی و عینی از ماهیت جنگ نمی پردازد. ارزیابی اش علمی نیست. غرض ورزانه و انتقامجویانه و خونخواهانه است. ریشه تمام این نظریات ارتجاعی در تئوریهای صهیونیستی منصور حکمت است که قصد دارد چنین جلوه دهد که اگر رژیم جمهوری اسلامی قبل از تجاوز آمریکا سرنگون شود دیگر تجاوزی در کار نخواهد بود و جنگی در نمی گیرد. کسی که ماهیت امپریالیسم را نشناسد و یا در خدمت امپریالیسم و صهیونیسم در پی آرایش امپریالیسم باشد ناچار است به این تحلیلهای ضد علمی و ضد کمونیستی دست زند. این عده شارلاتانهای سیاسی در حقیقت مسئله بررسی علمی جنگ را تا حد دعواهای شخصی جرج بوش و احمدی نژاد تقلیل داده و افکار مردم را منحرف می کنند.

خوب است برای روشن شدن مسئله با توجه به اوضاع کنونی یک فرض محال بکنیم و آن این که رژیم جمهوری اسلامی تا قبل از تجاوز آمریکا واقعا سرنگون شود. پرسش این است که کدام نیرو در ایران رهبری این سرنگونی را بعهده داشته و قدرت سیاسی را به کف گرفته است؟ اگر رهبری این جنبش بدست نیروهای کمونیستی افتاده باشد که در ایران به استقرار سوسیالیسم دست زده و یا حداقل به زعم برخی جمهوری دموکراتیک خلق برقرار کنند، آنوقت دلایل جرج بوش برای نابودی “تروریسم“ در منطقه چند برابر شده است و امر سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی کمکی به حل مسئله جنگ نکرده است. پس کسب قدرت سیاسی توسط کمونیستها و یا نیروهای انقلابی در شرایط کنونی هرگز جرج بوش را از حمله به ایران باز نمی دارد. پس ادعای شعار سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی مانع از تجاوز است دروغی بیش نیست. شاید بتوان فرض و قبول کرد که رهبری مبارزه برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی بدست نیروهای غیرپرولتری لیبرال بیفتد. آیا امپریالیسم آمریکا از تجاوز به ایران در اثر این موقعیت عالی و تشتت درونی که بدست آورده است منصرف خواهد شد؟ هرگز! زیرا رژیمی که بر سر کار می آید اگر بخواهد باقی بماند و مانع تجاوز شود باید به سیاستهائی تن در دهد که امپریالیستها و صهیونیستها با آن موافقند. امپریالیستها و صهیونیستها تغییر رژیم ایران را بخاطر تغییر در سیاست منطقه می خواهند و نه اینکه از آدمهای عبا وعمامه دار بدشان می آید. مگر سعودی ها در عربستان عبا و عمامه ندارند؟  رژیم حاکم در ایران باید از تحصیل فنآوری هسته ای چشم بپوشد و درِ نیروگاههای هسته ای خویش را ببندد. اورانیوم غنی شده را با بهای استعماری از آمریکا و اسرائیل بخرد و حتی برای کسب آن بدریوزگی آنها برود که آیا بدهند و یا تحریم کرده ندهند. از ساختن موشک و کشتی و سایر تسلیحات نظامی چشم بپوشد. تنها کارخانه هائی را براه اندازد که مانعی برای سرمایه گذاریهای کلان امپریالیستی در ایران نباشد. نفت ایران، معادن ایران و بویژه معدن مس و اورانیوم ایران را خصوصی سازد و در اختیار سرمایه های بین المللی از طریق بازار بورس قرار دهد. در عرصه سیاست خارجی همدست اسرائیل شود و در خاورمیانه بر ضد خلقهای عرب و بویژه خلقهای سوریه و فلسطین و لبنان وارد عمل گردد. در آمریکای جنوبی از حمایت از حکومتهای مترقی دست بردارد و “پینوشه ها“ را تقویت کند. در منطقه به عراق و افغانستان نیرو بفرستد تا کار ارتش آمریکا را تسهیل کند و وظایف آنها را به عهده بگیرد و جنگ را عراقیزه کند. ایران را پایگاه تجاوز به روسیه و چین قرار دهد. از ساختمان پالایشگاه نفت دست بردارد و بنزین خویش را از خارج وارد کند، نوکر بانک جهانی و صندوق بین المللی پول باشد و به سازمان تجارت جهانی بپیوندد، از تبدیل ذخایر ارزی خویش به یورو بجای دلار دست بردارد، کمونیستها و نیروهای معترض و انقلابی در ایران را افزونتر از پیش سرکوب کند و از اعتراضات سازمانهای حقوق بشر که پیچش در دست خود آنهاست نهراسد ولی در عوض با هوچی گری و بوق و کرنا آزادی پوشش را چشمگیرانه به میدان آورد، حجاب اسلامی را از میان برده و مردم را به این دلخوش کنند که به آزادی پوشیدن لباس مد روز نوع غربی نایل آمده اند، به مردم القاء کند در عوضِِ “استبداد دولتی“ بر مالکیتِ نفت و گاز و مس و اورانیوم و سایر ثروتها و صنایع ملی و بانکها، آزادی خصوصی و دموکراتیک همجنسگرائی و آزادی جنسی که گویا برای عده ای کمال مطلوب است، بدست آورده اند. نفی “دیکتاتوری“ و “استبداد“ و “توتالیتاریسمِِِ“ نکوهیده بر منافع ملی یک ملت، هم اکنون به پاس “آزادی“(بخوانید اشغال-توفان) ایران به آزادیِ اتخاذ تصمیماتِ فردی، متکی بر آزادی وجدان و اندوویوآلیسم غیر توتالیتر رسیده است و میدان را برای شکوفائی رقابت در نابودی رقیب که قانون آزاد هرج و مرج سرمایه داری است باز کرده است. آنوقت به سربازان اشغالگر آمریکائی به عنوان مهمان مردم ایران پایگاه نظامی دهد و هزینه نگهداری آنها را نیر بعهده گرفته قانون کاپیتولاسیون را احیاء کند. این رژیم که در واقع بدتر از رژیم شاه و جمهوری اسلامی در مجموع خود است. آری با چنین رژیمی امپریالیستها و صهیونیستها حتما موافقند و حاضرند از تجاوز به ایران چشم بپوشند.

امپریالیسم آمریکا در صورتی که باین خواستها نرسد از تصمیمات خویش دست بر نمی دارد. سخن بر سر جغرافیای سیاسی نوین و نظم نوین در جهان و منطقه است. تنها عوامفریبان که هوادار تجاوز آمریکا به ایران هستند به این توهم دامن می زنند که گویا با سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی امپریالیستهای “مودب و منضبط و مقید به اصول و میثاقهای جهانی، آزادیخواه و دموکرات و بشردوست“ از تجاوز به ایران چشم می پوشند.

روشن است که این شعار در مقابل شعاری قرار داده می شود که باید بهر وسیله که مقدور است از جنگ جلو گرفت. یکی از این وسایل از نظر حزب ما تقویت جنبش صلح است. جنبشی که میلیونها نفر را در سراسر جهان به خیابان آورد و بر ضد امپریالیستها بسیج کند. حضور صدها هزار ایرانی در خارج از کشور می تواند عامل موثر و بزرگی در هدایت این جنبشها و شرایط کمک مالی و تبلیغاتی به نهضت ضد اشغال در ایران باشد.

امپریالیستها نیز این خطر را حس می کنند. آنها این عامل بازدارنده را در محاسبات خویش در کنار سایر عوامل به حساب می آورند و مایلند که در این جنبشها تخریب کنند. نوع تخریب آنها این است که مشتی عوامفریب را می فرستند تا جهتِ جنبش ضد جنگ را بر ضد جمهوری اسلامی بچرخاند و تجاوز به ایران را در افکار عمومی موجه جلوه دهد. آنها می خواهند از درجه شدت جنبش ضد جنگ در جائی که دیگر زورشان به ممانعت از آن نمی رسد بکاهند. آنها انقلابی نیستند خرابکارند و باید بعنوان خرابکار به مردم ایران و جهان معرفی شوند. ما می دانیم که عده ای با نظریات جنبش میلیونی ضد جنگ در سراسر جهان مخالفند. عقل سالم حکم می کند آنها تظاهرات مستقل خویش را با شعارهای مستقل خویش برپا دارند. چنانچه حرف آنها درست باشد و مقبول عامه قرار گیرد مردم صلح طلب به صف آنها خواهند پیوست. ولی آنها این کار را نمی کنند. زیرا هدف آنها تحقق شعارهای مورد قبول خودشان نیست خرابکاری در نهضت ضد جنگ است. آنها می خواهند این جنبش عظیم را تا بحدی تضعیف کنند که هیچ عامل بازدارنده ای برای جلوگیری از تجاوز به ایران در عرصه جهانی باقی نباشد و این امپریالیستها باشند که رژیم جمهوری اسلامی را سرنگون می کنند.

شعار مسخره آنها این است “نه به آمریکا“ و یا “نه به جنگ“. این شعارِ “نه“ که با ناز و ادای پیردختران باکره در “مخالفت“ با جنگ بیان می شود از صدتا شعار هواداری از جنگ تحریک آمیز تر است. این شعار حکم التماس و عجز و لابه بدرگاه امپریالیسم و صهیونیسم دارد که به آنها می گوید “جون من جنگ نکن“، “تو را به خدا قسم جنگ نکن“، این شعار سر تا پا انحرافی یک شعار انفعالی و تسلیم طلبانه است و از قدرت رزمی جنبش تهاجمی ضد جنگ می کاهد. این شعار شعاری است که کارشناسان جنگ روانی امپریالیستی خلق کرده اند. نیروهای انقلابی باید با روحیه تهاجمی، افشاءگرانه و انقلابی ماهیت جنگ را برملا کنند و نه با ناز و نیاز و ادا و اطوار برای خلط مبحث. شعار نیروهای ضد جنگ “دستها از ایران کوتاه باد“ و یا “دست تجاوزگران از ایران کوتاه باد“ و یا “دست امپریالیستها و متحدانشان از تجاوز به ایران کوتاه باد“ می تواند باشد. “مرگ بر تجاوزگران، زنده باد خلق قهرمان ایران“، “امپریالیسم می میرد، ایران زنده می ماند“. این شعار تکیه اصلی را بر ضد جنگ طلبان، مسببین جنگ، جانیان، ضد بشرها، و تجاوزگران قرار می دهد. این شعار نشان می دهد که همه بحث بر سر بقاء و زنده ماندن ایران است. همه تضادها در شرایط تجاوز دیگر جنبی و در این مبارزه اساسی فرعی است و تنها از دریچه یک مبارزه فرعی باید به آن برخورد کرد. این ایران و یا جمهوری اسلامی نیست که می خواهد به آمریکا تجاوز کند این آمریکا است که می خواهد به ایران تجاوز کند و اگر تجاوز نکند جنگی در نمی گیرد. پس تلاش موذیانه برای اینکه در جبهه ضد جنگ جائی نیز برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی که ربطی به جنبش ضد جنگ نداشته و مسئله مردم ایران است بازکنیم هیچ معنای دیگری جز تخریب در این جبهه، تفرقه در این جبهه، کاهش تاثیرات تبلیغاتی این جبهه، و چشمک زدن به امپریالیستها که ما با تجاوز مشروط به ایران موافقیم، ندارد.  این شعار انحرافی و تخریب در اراده آزاد مردم جهان در مخالفت با جنگ و ایجاد تردید در اخذ تصمیم آنها به نفع جنگ طلبان است. تاکتیک صحیح مبارزه در خارج از کشور تقویت نیروهای ضد جنگ با شعارهای ذکر شده است. در کنار این باید نقش ایرانیان خرابکار را که علفهای تئوریهای منصور حکمت را می خورند و یا ناسیونال شونیستهای کرد و عرب و آذری و بلوچ را افشاء کرد. تاکتیک درست تشدید این تضادهاست تا دست همه دشمنان مردم ایران رو شود.

تاکتیک نیروهای انقلابی در درون ایران نیز روشن است. این تاکتیک بر اساس واقعیت و نه بر اساس موهومات تعیین می شود. این تاکتیک بر اساس تناسب قوای طبقاتی می تواند معنا و مفهوم داشته باشد و انقلابی باشد. تاکتیکهای ذهنی، بدون نیرو، پوچ و بی محتوی، تاکتیکهای تخیلی و مالیخولیائی که حرف مفت و فاقد ارزش است تنها برای تفرقه افکنی در جنبش مردم ایران و اخلال در جبهه وسیع مردمی بر ضد اشغالگران و متجاوزان به ایران است. وظیفه مبرم و فوری نیروهای انقلابی در ایران بسیج همه مردم به صورت مستقل در هر کوی و برزن بر ضد تجاوزگران و اخلالگران و تفرقه افکنان است. جاسوسان دشمن برای خرابکاری در پشت جبهه سالهاست که توسط امپریالیستها و صهیونیستها آموزش دیده و بداخل خاک ایران گسیل شده اند و تلاش می کنند به یاری امپریالیستها جنگ ضد تجاوزکاران را به جنگ داخلی که همان خرابکاری و ایفای نقش ستون پنجم است بدل کنند. بی ضرر کردن این خائنین از وظایف نیروهای انقلابی است. سرنگونی رژیم سرمایه داری ارتجاعی جمهوری اسلامی وظیفه مردم ایران با اتکاء به نیروی خویش و تنها از طریق دفع تجاوز اشغالگران مقدور است. تنها از طریق این روند است که نیروهای مردمی متحد و متشکل شده و اعتماد عمومی مردم را کسب کرده به نیروئی برای محاسبه در تعیین تاکتیکهای انقلاب بدل می شوند. به نسبت رشد این نیرو و دفع تجاوز جانیان اشغالگر که در پی تجزیه ایران هستند ما یک گام به سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی نزدیک می شویم. مردم ایران از هم اکنون باین راه می روند. آنها به “جبهه موهوم سومی“ که عده ای در خارج در پی اختراع آن هستند پوزخند می زنند. آنها در پی آن نیستند که جنگی میان ظالم و مظلوم، میان امپریالیسم و ملت تحت ستم، میان تجاوزگر و قربانی تجاوز را به جنگ ارتجاعی داخلی با 85 میلیون دلارهای آمریکائی و یا 15 میلیون یوروی هلندی، صدای آمریکا، رادیو فردا و یا زمانه بدل کنند.

در جنگ احتمالی که در می گیرد دو طرف بیشتر نیست. امپریالیستها و صهیونیستها و متحدین ایرانی آنها از “چپ“ و راست در یک طرف و جبهه وسیع مردم ایران بر ضد تجاوز گران در طرف مقابل. این تنها تضاد عینی و واقعی اساسی و عمده است که خطوط جبهه را معیین می کند و نه ذهنیگرهای بی پایه و غیر دیالکتیکی. جای هر کس با هر ایدئولوژی که بخواهد برای استقلال و آزادی و عدم اشغال میهنش که اساس مسئله جنگ است مبارزه کند در این جبهه است. در این جبهه عمومی وسیع مردمی است که کمونیستها باید به عنوان یک نیروی مستقل به اصل استقلال و عدم وابستگی در جبهه واحد وفادار بمانند. باید تاکید کرد، جنگ احتمالی که درمی گیرد با بمباران وحشیانه و با مدرنترین، مخربترین و سهمگین ترین هواپیماهای جنگی آمریکا و اسرائیل آغاز خواهد گشت. این بمبارانهای ضد بشری و فاشیستی تمام زیر ساخت های جامعه و حیات زیست مردم ایران را مورد هدف قرار می دهد. تمام کارخانجاتی را که قراردادهای ساخت مجدد آنها در جیب شرکتهای آمریکائی است از بین می برند و آنها را برای تهیه غذای تبلیغاتی ابلهان سیاسی، شرکتهای سپاه پاسداران و یا اموال تروریستها اعلام خواهند کرد. آنها صدها هزار نفر مردم ایران را به قتل می رسانند و مدعی خواهند شد که کوچکترین گناه و خطائی مرتکب نشده اند زیرا این رژیم جمهوری اسلامی است که از مردم ایران بعنوان سپر بلای تروریسم استفاده می کند و مردم را جلوی بمبهای آمریکائی و اسرائیلی قرار داده است. همانطور که ما درعراق شاهدش بوده ایم. حزب ما با پوچ گوئیهائی نظیر اینکه در ایران سه گروه و سه دسته وجود دارد، باید یک “جبهه سوم“ ایجاد کرد، یا باید هماهنگ علیه امپریالیسم و صهیونیسم جنگید و در عین حال جمهوری اسلامی را سرنگون کرد اعتقادی ندارد. بانیان این ادعاها را از نظر سیاسی بزدل می داند که هرگز در فکر ایران و مردم کشورشان نیستند. هدفشان کسب قدرت سیاسی و رهبری مبارزه مردمشان نیست. کار “سیاسی“ برای آنها یا دکان اخاذی از بیگانگان است و یا دلمشغولی برای رفع بیکاری تا آخر عمر که “خوشنام“ بمیرند.

حزب کار ایران(توفان) سازمان مجاهدین خلق، دارو دسته های بیمار از تئوریهای صهیونیستی و لیبرالی منصور حکمت در انواع رنگهای گوناگون آن، پهلوی چیهای شعبان بی مخی نوکر آمریکا، دار و دسته های ناسیونال شونیست تجزیه طلب کرد و آذری و عرب و بلوچ را که اقلیت ناچیزی بیش نیستند دشمنان طبقه کارگر ایران، دشمنان مردم ایران می داند و از افشاء آنها لحظه ای هم باز نمی ایستد.

مسئله اساسی در مبارزه ایکه در زمان تجاوز در بگیرد حفظ استقلال ایران و تمامیت ارضی آن است. این مبارزه یک مبارزه دموکراتیک، رهائی بخش و انقلابی است. مردم ایران یکپارچه در این جبهه قرار دارند و مخالف تجاوز امپریالیستها به ایران هستند و مردم ایران می گویند: “دست تجاوزگران از ایران کوتاه باد“. هر شعار دیگری که تلاش می ورزد از در جلو و یا در عقب امر “سرنگونی رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی“ را همتراز مقابله با تجاوز امپریالیستی و نابودی ایران و به زبان دیگر عراقیزه کردن ایران قرار دهد، یک شعار انحرافی برای تخریب در نهضت ضد جنگ است و باید با آن و طراحان آن مبارزه کرد. نیروهائی که به هر دلیل درمقابل قوای متجاوز پرچم سفید را بر افراشته اند مزدوران اجنبی هستند و به جبهه اشغالگران تعلق دارند. فقط دو جبهه وجود خواهد داشت جبهه اشغالگران و جبهه مقاومان. تنها در این بستر است که حزب می تواند با بسیج نیرو و در کنار مردم اعتبار کسب  کند و خود را برای رهبری این جنبش آماده نماید.

سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی وظیفه مردم ایران و مربوط به مردم ایران است و تنها از طریق روند مبارزه با دفع تجاوز بیگانگان می تواند تحقق یابد. جنگیدن در دو جبهه و یا تبدیل جنگ تجاوزگرانه به جنگ داخلی با یاری بمباران هواپیماهای صهیونیسها و امپریالیستها توسط مشتی تئوریسینهای مخبط، از نظر تئوریک بی پایه، از نظر سیاسی خودکشی، از نظر عملی مسخره و در خدمت نیروهای تجاوزگر است. این شعار زود رس، غیرمسئولانه و عملا جنایتکارانه است.

ما پیشنهاد می کنیم این “جبهه خرابکارانِِ همه فن حریف“، بجای تلاش بیهوده برای تخریب در جنبش گسترده و جهانی ضد جنگ، بجای اینکه نیرو و امکانات خویش را در اختیار تخریب این جبهه و عملا حمایت از صهیونیسم و امپریالیسم قرار دهد، خوب است که “جبهه همه فن حریفِ مستقل خویش“ را مستقلا بوجود آورد و با رهبری دم و دستگاه “مسلمانان سابق“ در لندن و کلن تظاهرات چند ده نفری خویش را در زمان تجاوز به ایران برگزار کند. کسی از برگزاری این تظاهرات مسخره ممانعت نخواهد کرد. خوب است آنها تصمیم به شرکت در تظاهرات خویش را به صورت دموکراتیک و داوطلبانه به عهده داوری مردم بگذارند و از خرابکاری در جنبش واقعی و جهانی ضد جنگ دست بردارند. خلق ایران و حزب ما مسلما تنها برای آنها احساس تنفر و انزجار خواهد داشت و از افشاء این دارو دسته های حرف مفت زن و پوچ پرداز و بزدل سیاسی باز نخواهد ایستاد. جنبش ضد جنگ جهانی از مواضع ایرانیان انقلابی با خبر است و برای خرابکاران در این جبهه تره هم خورد نمی کند.

حزب ما طبیعتا با ایجاد تشکلهای مستقل ضد جنگ و ضد اشغال در ایران و در خارج ایران برای همکاری با جبهه جهانی ضد جنگ موافق است و در این راه نیز فعالیت خواهد کرد.

حزب کارایران(توفان)

آبان هشتاد وشش

www.toufan.org 

toufan@toufan.org

ماركسيست – لنينيست‏ها بر اين باوراند كه جنگ ادامه سياست است و به تبع از آن بر اين اعتقاداند كه هر جنگی از ايدئولوژی معينی پيروی می‏نمايد. بی‏گمان جنگ‏های براه افتاده‏ی امپرياليستی خونين در منطقه‏ی خاورميانه از منافع‏ی روشن و مشخصی سر چشمه می‏گيرد كه با خواسته‏ها و منفعت كارگران و زحمت‏كشان در تضاد قرار دارد. جنگی كه تا كنون جان ميليون‏ها انسان بی‏گناه را گرفته و ميليون‏ها تن ديگر را از خانه و كاشانه‏ی‏شان آواره نموده است. نگاه به تصوير كشيده شده‏ی دنيا و منطقه‏ی خاورميانه از جانب سرمايه‏داران جهانی، بسيار دردناك می‏باشد و شاهديم كه چگونه زورگويان در پرتو جنگ و خشونت دارند، ارتزاق می‏نمايند و زير ساخت‏های جامعه را يكی پس از ديگری از هم می‏پاشانند. همه‏ی قدرت‏های جهانی دست در دست هم داده‏اند تا زندگی سراسر مشقت‏بار توده‏های محروم را به قهقراء كشانند. در اين ميان تمامی دولت‏های مرتجع منطقه و از جمله رژيم جمهوری اسلامی هم به عنوان حافظ منافع‏ی بی‏چون و چرای سرمايه‏های جهانی با شتاب هر چه بيشتری در پيش‏اند.

تا كنون بر اكثريت آحاد جامعه روشن گرديده است‏كه رژيم جمهوری اسلامی، سرتاسر سرزمين ايران را مورد يورش وحشيانه‏ی خود قرار داده است تا ندای آزادی و عدالت‏خواهی را در گلو خفه سازد. دهه‏هاست كه در ايران، مردم، در گير جنگ خانه‏خراب‏كن با جنايت‏كاران می‏باشند و خسران‏های بس كلانی را متحمل گرديده‏اند. مدت‏هاست كه بر فضای جامعه‏ی‏مان، فضای خشونت، شكنجه، اعدام و سركوب كمونيست‏ها و مخالفين غالب گرديده است. طبقه‏ی حاكم بر ايران به سياق همه‏ی هم‏قطاران‏اش در عمل نشان داده است‏كه تحت هيچ شرايط و موقعيتی حامی مردم نيست؛ نشان داده‏اند كه پای‏بند به حقوق اوليه‏ی انسانی نيستند و از همان آغاز در جبهه‏ی ضد انقلاب قرار گرفته‏اند و با انقلاب و انقلابيون سر سازگاری ندارند. از منظر توده‏های ستم‏ديده، جمهوری اسلامی يعنی رژيم ترس و وحشت؛ يعنی رژيم مدافع‏ی سرمايه؛ يعنی عامل و بانی هزاران مصبيت، جنگ و بدبختی برای محرومان جامعه. بنابه چنين حقيقت روشن و مملوسی، رژيم جمهوری اسلامی تحت هيچ شرايط و وضعيتی قابل دفاع نيست و نمی‏توان به بهانه‏ی “دفاع از ميهن” و “حفظ تماميت ارضی” در مقابله با “متجاوزين” در جبهه‏ی رژيم سراپا جنايت قرار گرفت و ماهيت و صف آنانرا با مدافعين واقعی توده‏ها مخدوش نمود و سياست “همه با هم” را پيشه‏ی خود ساخت. نمی‏توان به مانند “نوفان” و به نادرست اشاره نمود كه: ” .. جنبش ضد جنگ بر اساس ايدئولوژی صف‏بندی نمی‏كند، جنبش ضد جنگ از قربانيان تجاوز در مقابل متجاوزين دفاع می‏كند” و يا اينكه تاكيد ورزيد “… جبهه ضد جنگ، جبهه‏ای است كه بايد همه اين تمايلات را برای يك هدف مشترك كه مخرج مشترك همه اين نيروهاست در بر گيرد….”.

نظر ماركسيست – لنينيست‏های واقعی بر خلاف افكار “توفان” بر آن است كه در دنيای طبقاتی و در درونِ هر «جنبش اجتماعی» و «جنبش ضد جنگ» نيروها و گرايشاتِ متفاوتی بنادرست و بناحق به صف شده‏اند كه با گرايش و منفعت كارگران و ستم‏ديدگان متضاد می‏باشد؛ گرايشات و جرياناتی كه بنياناً در تخالف با منافع‏ی محرومان قرار داشته و در جبهه‏ی ضد انقلاب، مشغول خدمت‏اند. تصور بر آن است‏كه “توفانِ” مدعی ماركسيست – لنينيست، قصد ندارد در دنيای طبقاتی و در زمان جنگ‏های ارتجاعی و امپرياليستی و يا به قول خويش، در هنگامه‏ی “متجاوزين” به “ميهن”، به خط، سياست، عمل‏كرد و ماهيت دسته‏جات ضد انقلابی، نيروها و دولت‏ها نگاهی بی‏اندازد و متعاقباً تلاش‏اش بر آن است تا غير مسئولانه و ساده انگارانه، تئوری “همه با هم” را در برابر “متجاوزين خارجی” تجويز ‏نمايد!!! بدون اين‏كه بخواهد متعهدانه مضمون و محتوای جنگ‏های امپرياليستی و اهداف پشت پرده‏ی آنرا برای توده‏های ستم‏ديده روشن سازد.

“توفانِ” مدعی مدافع‏ی منافع‏ی توده‏ها بر اين باور نيست كه در درون هر جنبشی از جمله “جنبش ضد جنگ”، رژيم‏ها و مرتجعينی قرار می‏گيرند كه بدنبال منافع‏ی خويش‏اند و كمترين هم‏خوانی و هم‏ترازئی با منفعتِ ميليون‏ها توده‏ی محروم ندارند. امّا از منظر كمونيست‏ها، جنبش ضد جنگِ راديكال و مترقی، گل و گشاد نيست و بر همه‏ی راه‏جويان راه رهائی از زير سلطه‏ی امپرياليست‏ها و رژيم‏های وابسته بدانان است تا اين تفاوت‏ها را بدرستی از هم تميز دهند و مبلغ ايده‏های صحيح و انقلابی در ميان ستم‏ديدگان باشند. به عبارت روشن‏تر و در حقيقت، درگيری‏های احتمالی رژيم جمهوری اسلامی با قدرت‏های جهانی، درگيری “ظالم و مظلوم” و يا بزعم “توفان”، “ستم‏گر و قربانی” نيست بلكه جنگ و دعواهای جانيان بشريت بر سر چپاول هر چه بيشتر سفره‏ی نا چيز كارگران و زحمت‏كشان می‏باشد. با اين اوصاف صحيح نيست تا جنگ احتمالی را در زرورق تئوری “دفاع از ميهن” پيچيد و  دست در دست رژيم سركوبگر جمهوری اسلامی در دو جبهه، هم عليه‏ی “متجاوزين” و هم در برابر مطالبات پايه‏ای محرومان بپاخاست. كاری كه “توفان” در دستور كار خويش قرار داده است.

مسلماً وظيفه‏ی كمونيست‏های صديق، دفاع از جنايت‏كاران رژيم جمهوری اسلامی نيست. تا كنون برای هر انسان آزاده‏ای مسجل گرديده است كه سران حكومت در تلاش‏اند تا منطقه و ايران را به آشوب هر بيشتر و جنگ گسترده‏تر بكشانند. تلاش‏شان بر آن است تا زمينه را برای تحقق سياست‏های امپرياليستی در منطقه و ايران فراهم نمايند و جامعه را به قهقرائی هر چه بيشتر بكشانند. سرمايه‏داران وابسته‏ی ايران بنابه چنين انگيزه و منفعتی، نمی‏توانند در جنگ احتمالی، طرف مردم باشند. بر خلاف نظر و افكار “توفان” جمهوری اسلامی در جنگ سرمايه‏داران، قربانی نيست بلكه خود از بانيان و راه‏اندازان جنگ‏های ناعادلانه و ارتجاعی‏ست.

به تجربه‏ی جنگ امپرياليستی 8 ساله‏ی ايران و عراق نگاهی بی‏اندازيم. اگر “توفان” بنابه منفعت و مصلحتِ امروزی‏اش، حافظه‏ی سياسی خود را از دست داده است و قصد دارد، در جنگ احتمالی در كنار رژيم جمهوری اسلامی با “متجاوزين” بجنگد و صفوف ضد انقلاب را مستحكم نمايد؛ امّا موضع‏ی انقلابی مردم ايران و كمونيست‏های مدافع‏ی آنان در قبال جنگ‏های ارتجاعی و امپرياليستی بسيار گويا و روشن می‏باشد و فراموش نكرده‏اند كه چگونه سران حكومت و ديگر ياران‏شان، در كوران جنگ ارتجاعی ايران و عراق به بهانه‏ی شرايط جنگی و ويژه، يك لحظه از استثمار، اجحاف و تعرض به خواسته‏های اوليه و به حق كارگران و زحمت‏كشان باز نماندند و هزاران جوان و توده‏ی معترض را از دم تيغ گذراندند و به هيج احد و الناسی رحم نكردند. براستی آيا 29 سال جنايت و به فلاكت كشاندن توده‏ها توسط رژيم جمهوری اسلامی كافی نيست تا “توفان” پی به ماهيت سران حكومت ببرد و در جنگ و دعواهای درونی سرمايه‏داران و غارت‏گران، دوستان و دشمنان مردم را از هم تميز دهد؟!

واقعيت اين است‏كه پراتيك و اعمال تا كنونی سران حكومت نشان داده است‏كه خود، از غارت‏گران اموال عمومی و طبيعی جامعه‏اند. اينان در كُشت و كُشتار توده‏ها هم‏رديف اربابان‏شان‏اند. دقيقاً با نگاه به چنين حقيقتی‏ست كه وظيفه‏ی كمونيست‏ها صد چندان می‏گردد و می‏بايست بدور از هياهو و تبليغات دروغين و مشئمز كننده‏ی سران حكومت تحت عنوان “دفاع از وطن” ماهيت جنگ‏های ارتجاعی و امپرياليستی را افشاء نمايند و بمنظور بيرون راندن “متجاوزين” از “سرزمين” خود، در كنار جنايت‏كارترين رژيم‏‏ها به صف نشوند.
كمونيست‏ها همواره و با تمام وجود می‏كوشند تا واقعيات جنگ‏های زرگری و امپرياليستی را بر ملا سازند و صفوف خود را با راه‏اندازان چنين جنگ‏هايی مجزا نمايند. براستی كه “توفان” در حساس‏ترين برهه از زمان در موضع‏گيری‏های سياسی‏اش سنگ تمام گذاشته است و با “شهامت” و “جسارت” غير قابل باوری، سعی دارد بدفاع از  “ميهن” و “قربانيانی” هم‏چون سران جنايت‏كار رژيم جمهوری اسلامی بر خيزد!!

عجب زمانه‏ای شده است. زمانه‏ای كه مشاطه‏گران بورژوازی، “نادانان” مردم و دولت‏های ارتجاعی‏ای هم‏چون جمهوری اسلامی در كنار هم قرار گرفته‏اند و می‏خواهند در مقابل جناح‏های رقيب سرمايه، توده‏ها را قربانی مطامع‏ی سياست‏های جنگ‏طلبانه‏ی خود نمايند. بايد در مقابل همه‏ی “نادانان” مردم و مدافعين “جنبش ضد جنگ” و شعار دهندگان “همه با هم” مرزبندی داشت و خط بطلان بر ايده‏های سراسر ارتجاعی‏ آنان كشيد. بايد در آشفته بازار سياسی، دوستان واقعی و دشمنان انقلاب را بدرستی تشخيص داد و بر اساس آن، ارتباط و نوع هم‏كاری خود را با جرياناتی هم‏چون “توفان” تعيين و باز تعريف نمود. بايد با دقتی بيش از گذشته اشاعه دهنده‏ و مبلغ ايده‏های ماركسيستی در قبال هر رويداد و جنگ‏های احتمالی بود. بی ترديد توجه‏ی دقيق به اين امر می‏تواند توهمات و نا خالصی‏ها را به كنار زند و چهره و ماهيت كريه دشمنان مردم را يك‏بار ديگر در افكار عمومی بر ملا سازد. كار و وظيفه‏ای كه “توفان” آگاهانه از آن سر باز زده است و پيشاپيش صف خود را با دوستان و رهروان انقلاب توده‏ای جدا ساخته است و بر ايده‏ی سراسر ارتجاعی خود مصر می‏باشد.

“توفان” در قسمت ديگری از مقاله‏ی خود تحت عنوان «جنبش ضد جنگ و خرابكاری به نفع تجاوز ايران و كشتار مردم» می‏گويد: “این تئوری ارتجاعی که مدعی است رژیم جمهوری اسلامی یک طرف راه اندازی جنگ است و یا مسبب جنگ است و یا مسئله جنگ گویا دعوا میان تروریسم از یک طرف و آمریکا از طرف دیگرست و این امر ربطی به ما و به مردم ایران ندارد و نظایر آنها، ماهیت جنگهای امپریالیستی و جنگهای آزادیبخش را نفی می کند. تجاوزگر و قربانی تجاوز را همتراز می کند. ستمگر و ستمدیده را یکی می گیرد و مدافع استعمارگران است. این تئوری به تطهیر امپریالیسم مشغول است و بهمین جهت نیز واژه امپریالیسم را از فرهنگ سیاسی خویش برای آرایش چهره امپریالیسم زدوده است و برای داوری به ارزیابی علمی و عینی از ماهیت جنگ نمی پردازد. ارزیابی اش علمی نیست. غرض ورزانه و انتقامجویانه و خونخواهانه است”.

طبيعتاً می‏بايست در نقد و بررسی هر موضوعی بر كنه ماهيتِ ايده‏های مدافعين و مخالفين جنگ جويا شد و بر اساس آن جايگاه واقعی آنانرا تعيين نمود. امّا تا آنجائی‏كه به فرهنگ كمونيست‏های راستين بر می‏گردد آن است‏كه آنان در جنگ و جدل‏های فيمابين سرمايه‏داران و رژيم‏های حامی‏شان شركت نكرده و سلاح‏های‏شانرا به سوی دشمنان مردم در هر رنگ و لباس و شكل و شمايلی نشانه می‏گيرند و با صفوف مستقل خود، عليه‏ی هر دو طرف درگير جنگ‏های ارتجاعی، بپا می‏خيزند. اگر “توفان” جمهوری اسلامی را به عنوان يك طرف جنگ امپرياليستی برسميت نمی‏شناسد و قصد دارد به همراه ارتش و سپاه پاسداران و ديگر دم و دستگاه‏های سركوبگر توده‏ای به “جنگ‏های آزادی‏بخش” دامن بزند و دستان “امپرياليسم” را از “ميهن” عزيزش كوتاه نمايد؛! امّا توده‏های محروم و كمونيست‏های راستين بر خلاف اميال دولت‏های ارتجاعی، دسته‏جات مسلح رنگارنگ ضد خلقی و جرياناتی هم‏چون “توفان”، عليه‏ی همه‏ی آنان به صف خواهند شد و به جنگ با بانيان و دار و دسته‏های متفاوت امپرياليسم بپا خواهند خاست.
بنابراين گسست مناسبات سرمايه‏داری از سرمايه‏های جهانی، مورد خطاب قرار دادن سران حكومت به عنوان “قربانيان” جنگ‏های ارتجاعی و ناعادلانه و ‏ياری بخشيدن رژيم جمهوری اسلامی در جنگ احتمالی، خيانت به مردم است و كمونيست‏ها همواره با آنان سر ستيز خواهند داشت. بيهوده نبود كه لنين با صراحت تمام وظايف كمونيست‏ها را در قبال جنگ امپرياليستی بر شمارد و در مقاله‏ی جنگ و سوسيال دموكراسی تاكيد داشت‏كه: “وطيفه‏ای كه در برابر سيوسيال دموكراسی قرار دارد، قبل از همه اين است‏كه اين معنای حقيقی جنگ را آشكار نمايد و اكاذيب و سفسطه‏جويی و عبارت‏پردازی “ميهن پرستانه”ای را كه طبقات حكم‏فرما يعنی ملاكان و بورژوازی برای مدافعه از جنگ اشاعه می‏دهد بی‏رحمانه فاش سازند” و در ادامه می‏گويد: “تبديل جنگ امپرياليستی معاصر به جنگ داخلی يگانه شعار صحيح پرولتاريائی است كه تجربه كمون آنرا نشان داد و قطعنامه بال (1912) آنرا قيد نموده … هر اندازه دشواری يك چنين تبديلی در فلان يا به همان لحظه عظيم به نظر آيد باز هم در شرايطی كه جنگ صورت واقعيت بخود گرفته، سوسياليست‏ها هرگز از كار تداركاتی منظم و مصرانه و مدام در اين زمينه امتناع نخواهند ورزيد. تنها از اين طريق است‏كه پرولتاريا می‏تواند خود را از چنگ وابستگی به بورژوازی شوونيست برهاند و به شكل‏های گوناگون و با سرعتی زياد يا كم در راه آزادی واقعی خلق‏ها و در راه سوسياليسم با گام‏های مصمم پيش رود”.

با اين اوصاف نه به جمهوری اسلامی و مخالفت با هر نوع جنگ‏های ناعادلانه و امپرياليستی به معنای برسميت شناختن حقوق و منفعت كارگران و زحمت‏كشان تلقی می‏گردد و بدون كمترين شك و شبهه‏ای نمايان‏گر انتقام‏جوئی از رژيم وابسته‏ای‏ست كه دستان‏اش تا مرفق به خون بهترين فرزندان توده‏های ستم‏ديده آغشته می‏باشد. در جنگ احتمالی، اين رژيم جمهوری اسلامی نيست كه در جايگاهِ ستم‏ديدگان قرار می‏گيرد بلكه خودِ سران حكومت از زمره ستم‏گران‏اند و بايد به همراه اربابان‏شان مورد تعرض انقلابی كمونيست‏ها و مبارزين راه رهائی قرار گيرند. طبعاً بر هر عنصر كمونيستی‏ست كه در هر موقعيت و شرايطی، انتقام خون بر زمين ريخته شده‏ی هزاران انسان را از سران رژيم جمهوری اسلامی باز پس گيرند و آنانرا از تاج و تخت‏شان به زير كشند.
بر خلاف نظر “توفان” رژيم جمهوری اسلامی يك لحظه – چه در شرايط كنونی و چه در كوران جنگ‏های ناعادلانه و امپرياليستی – مستحق حكومت‏داری نيست. به زور سران حكومت را بر سر كار گمارده‏اند تا منفعت‏شان پا بر جا بماند. روشن است‏كه “توفان” هيچ‏گونه درسی از جابجائی رژيم‏های طالبان، صدام و غيره نگرفته است و نمی‏داند كه هر زمان منفعتِ قدرت‏های جهانی ايجاب نمايد، يك شبه آرايش و تركيب سياسی حكومت‏های دست‏نشانده‏ی خود را تغيير داده و دست‏پروردگان ديگری را به قدرت می‏نشانند. به باور سرمايه‏داران جهانی هر يك از اين حكومت‏ها تاريخ مصرفی دارند و می‏بايست با دنيای جديد باز تعريف گردند. افغانستان، عراق و پاكستان در حال تغيير، الگوی چنين حقيقت‏اند.

البته كه “توفان” وظيفه‏ی خود را در قبال جنگ احتمالی امپرياليست‏ها و بويژه امپرياليست امريكا كاملاً و بدون كوچك‏ترين توهمی روشن نموده است و با “جسارت” و “شهامت” در خور شايسته قصد دارد همراه با رژيم جمهوری اسلامی، رژيمی كه تجربه‏ی سركوب خونين 29 ساله‏ی اعتراضات كارگری – توده‏ای را دارد، مانع‏ی “متجاوزين” از سرزمين ايران گردد!! “توفان” قصد دارد تا ابتدا در كنار سران حكومت و با ايده‏ی “دفاع از ميهن” به جنگ با “متجاوزين” خارجی بپردازد و بعد از آن تكليف خود را با سركوبگران داخلی روشن نمايد!!! بر اين اساس است‏كه می‏گويد: ” حزب ما با پوچ گوئیهائی نظیر اینکه در ایران سه گروه و سه دسته وجود دارد، باید یک “جبهه سوم“ ایجاد کرد، یا باید هماهنگ علیه امپریالیسم و صهیونیسم جنگید و در عین حال جمهوری اسلامی را سرنگون کرد اعتقادی ندارد. بانیان این ادعاها را از نظر سیاسی بزدل می داند که هرگز در فکر ایران و مردم کشورشان نیستند. هدفشان کسب قدرت سیاسی و رهبری مبارزه مردمشان نیست. کار “سیاسی“ برای آنها یا دکان اخاذی از بیگانگان است و یا دلمشغولی برای رفع بیکاری تا آخر عمر که “خوشنام“ بمیرند”. و در ادامه می‏گويد ” سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی وظیفه مردم ایران و مربوط به مردم ایران است و تنها از طریق روند مبارزه با دفع تجاوز بیگانگان می تواند تحقق یابد. جنگیدن در دو جبهه و یا تبدیل جنگ تجاوزگرانه به جنگ داخلی با یاری بمباران هواپیماهای صهیونیسها و امپریالیستها توسط مشتی تئوریسینهای مخبط، از نظر تئوریک بی پایه، از نظر سیاسی خودکشی، از نظر عملی مسخره و در خدمت نیروهای تجاوزگر است. این شعار زود رس، غیرمسئولانه و عملا جنایتکارانه است”.

كاملاً برای همه مسجل گرديده است‏كه “توفان” مدعی ماركسيست – لنينيست، فرسنگ‏ها از آموزه‏های بزرگان انقلابات كارگری – توده‏ای فاصله دارد و به همين دليل روشن است‏كه قصد دارد در جنگ احتمالی در جبهه‏ی ضد انقلاب قرار گيرد. “توفان” عزم خود را جزم نموده است تا بمانند اكثريت و حزب توده كه در جنگ امپرياليستی ايران و عراق دوشادوش سران حكومت و در كنار سپاه پاسداران در دو جبهه، هم با “متجاوزين” و هم با توده‏های معترض، كمونيست‏ها و مبارزين به جنگ پرداختند، بپردازد؛ چرا كه بزعم خويش قصد ندارد در جريان جنگ‏های ناعادلانه و امپرياليستی برای “حزب”اش دكان باز كند و مايل است به عنوان پادو و شاگرد گوش به فرمان و بی چون و چرای حاكميت، زمينه‏‏ی بقای عمر هر چه بيشتر سران جنايت‏كار رژيم جمهوری اسلامی را فراهم نمايد. براستی كه “توفان”، طوفان بپا كرد و با ارائه‏ی نظرات تهوع‏آوری هم‏چون “دفاع از ميهن”، می‏خواهد خود را در جايگاه اكثريت و توده‏ای‏ها قرار دهد و در جنگ‏های ناعادلانه و امپرياليستی، آتش بيار معركه‏ی جانيان بشريت باشد.

11 آذر 1386
2 دسامبر 2007
لنيك مطلب حزب كار ايران – توفان
http://www.mano-paltalk.net/pdf/t21.htm

http://triboonshoma.blogfa.com

علیه جنگ و فضای سیاسی – اقتصادی جنگی ایجاد شده از طرف دولت های  ایران  و امریکا

به: همه  احزاب و سازمانها کارگری  و انساندوست، سایتهای اینترنتی و وبلاگهای فارسی زبان در ایران و جهان

با سلام 
ما تعدادی از کارگران مجتمع‌های بالا،  بدینوسیله صدای اعتراض خودمان را به جنگ و فضای جنگی ایجاد شده از طرف دولت‌های ایران و امریکا بلند کرده و بیانیه مشترک زیر را برای اطلاع عموم اعلام  میکنیم.
١ – جنگ یک سیاست کثیف و شوم علیه بشریت، علیه کارگران و زحمتکشان و همه مردم است.  تجربه ٨ سال جنگ ایران و عراق نشان داد که برای حاکمان هر دو کشور، این جنگ طولانی نعمت بوده ولی برای مردم، دستاوردی جز کشتار، فقر و فلاکت و استبداد و خفقان و ویرانی و سرکوب نداشت.
٢ – قربانیان جنگها همیشه مردم عادی هستند و درست به همین دلیل، ما کارگران هیچ نفعی در جنگ نداریم.
٣- سیاست تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی اعمال شده تا کنونی و تحریم‌های در حال اعمال از طرف امریکا و دول غربی و متقابلا سیاستهای آماده‌سازی جامعه برای مقابله با تحریمها که از طرف دولت ایران به مردم تحمیل میشود، همه مستقیم و غیرمستقیم بر علیه کارگران و مردم عمل میکنند.
٤ – تلاش برای ایجاد فضای جنگی از هر دو طرف مخاصمه، تلاش برای حمله بیشتر به مبارزات جاری کارگران و زحمتکشان و حمله به سطح معیشت مردم و کارگران است. بطوریکه هنوز هیچ گلوله‌ای از سلاحها شلیک نشده، اقتصاد جنگی دارد شکل میگیرد و گرانی و تورم بیداد میکند.
۵- در شرایطی که مردم، کارگران و دانشجویان در ایران در حال مبارزه علیه بی‌عدالتی و ظلم، و بر علیه هرگونه فشار اقتصادی و سیاسی هستند و همه روزه گوشه‌ای از آن را در مبارزات کارگران نیشکر هفت‌تپه، کاغذسازی کارون، دانشجویان دانشگاه امیرکبیر و سایر دانشگاه‌های ایران می‌بینیم. ایجاد فضای جنگی باعث خواهد شد که دولت به همه خواستهای بحق و انسانی ما کارگران و دانشجویان با سرکوب بیشتر جواب دهد. 
٦ – از همه کارگران ایران میخواهیم که متحدانه به این شرایط اعتراض کنند و هر دو طرف جنگ را محکوم کنند. نباید ساکت نشست. ما همینجا اطمینان میدهیم که با عزم بیشتری به تلاش و مبارزه  برای دفاع از زندگی ادامه دهیم و از حرمت انسانی‌مان دفاع خواهیم کرد.
٧ – از همه کارگران جهان، از همه سازمانها و احزاب کارگری و انساندوست میخواهیم که در دفاع از زندگی میلیونها انسان، بر علیه جنگ و  فضای جنگی ایجاد شده از طرف دولتین ایران و آمریکا موضع بگیرند و صدای اعتراضشان را در همراهی با ما بلند کنند.
٨ – اطمینان داریم که در جهان امروز، کارگران و مردم جهان و بشریت متمدن قادر است، با اتحاد عمل، از وقوع فجایع جنگی و امروز مشخصا از وقوع جنگی که احتمال دارد رخ دهد، جلوگیری کنند. این را ١۵ فوریه سالهای گذشته، که بشریت متمدن در جنبش علیه جنگ و حمله آمریکا و متحدانش به عراق و همچنین حمایت‌های جهانی از کارگران ایران را به نمایش گذاشت،   ثابت نموده است.
دست همه انسانهای شریف و انسان دوست را میفشاریم.

زنده باد اتحاد کارگران جهان و مردم متمدن علیه جنگ
٢ آذر ١٣٨٦ – ٢٥ نوامبر ٢٠٠٧

 مساله بر سر تلاشهای اتمی رژیم اسلامی نیست. هر چند که تلاشهای اتمی رژیم اسلامی بخشی از مساله است. اما مساله اساسا نه با این تلاشهای رژیم اسلامی آغاز شده است و نه با توقف آن الزاما پایان می پذیرد. ابر قدرت آمریکا نیازمند تحکیم موقعیت سیاسی و هژمونیک خود در سطح جهان و منطقه است. سهم خواهی اسلام سیاسی در خاورمیانه و باز تعریف موقعیت رژیم اسلامی در این حوزه یک مصاف مهم در جهان پس از جنگ سرد است. هدف شکست و یا نابودی اسلام سیاسی و یا رژیم اسلامی و حذف آن از صحنه سیاسی نیست. به دنبال تجدید تعریف موقعیت و سهم این جریان هستند. شکست سیاسی آمریکا در عراق احتمال حمله نظامی به ایران را افزایش داده است. جنگ یک حلقه مهم در تحکیم موقعیت سیاسی آمریکا در سطح جهان است.
از سوی دیگر بخشهایی از اسلام سیاسی و رژیم اسلامی بمنظور تحکیم موقعیت خود در منطقه و در ایران به استقبال جنگ میروند. پیروزی در چنین مصافی را ضامنی برای حفظ و گسترش حوزه نفوذ حاکمیت اسلام سیاسی میدانند. با همین اهداف حزب الله به استقبال جنگ با اسرائیل رفت. پروژه اتمی برای رژیم اسلامی عاملی برای کسب امتیاز از قطب متخاصم است. به دنبال تکرار استراتژی کره شمالی هستند.
آذر ماجدی: این جنگ تروریست هاست. جنگ دو قطب تروریستی، تروریسم دولتی به سرکردگی آمریکا و تروریسم اسلامی است، که جمهوری اسلامی یکی از رهبران اصلی آن است. پس از 11 سپتامبر 2001 این جنگ آغاز شد و فازهای مختلفی را پشت سر گذاشته است. حمله نظامی به ایران فاز جدیدی در این جنگ است.
آمریکا که 6 سال پیش با حمله به افغانستان عملا ابعاد این جنگ را گسترش داد، تاکنون نتوانسته در این جنگ پیروز شود و قدر قدرتی خود را به تثبیت برساند. افغانستان هنوز صحنه جنگ است و طالبان که از اریکه قدرت به زیر کشیده شده بود اخیرا پیشروی های قابل ملاحظه ای را نصیب خود کرده است. جنگ عراق عملا به شکست آمریکا انجامیده است. آمریکا از هر سو زیر فشار است که خاک عراق را تخلیه کند. این جنگ عملا به تقویت نیروهای اسلامی و جمهوری اسلامی انجامید. حمله نظامی به لبنان در تابستان گذشته نیز نتیجه مشابه ای داشته است. اگر به بیلان 6 سال جنگ تروریستی نگاهی بیاندازیم، اسلامیست ها و رژیم اسلامی در اثر این جنگ تقویت شده اند. آمریکا برای تثبیت خود بعنوان تنها ابر قدرت و نیروی قلدر بلامنازع جهان به حمله نظامی به ایران نیازمند است. مساله دستیابی رژیم اسلامی به سلاح هسته ای تنها بخشی از دلیل حمله و توجیه مقبولانه این حمله نظامی است.
رژیم اسلامی، علیرغم اینکه در صحنه بین المللی و بویژه در منطقه موقعیتش تقویت شده و به یک نیروی مهم در منطقه بدل شده است، در عرصه داخلی با بحران عمیق سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دست به گریبان است. مردم با این رژیم در حال جنگ اند. مردم خواهان سرنگونی این رژیم منحوس اند. مردم در یک کلام رای به رفتن آن داده اند. این تنافض موقعیت رژیم اسلامی است. معمولا دستاوردها و پیشروی های خارجی موقعیت داخلی یک رژیم را تقویت میکند، اما بحران این رژیم آنچنان عمیق است، که این پیشروی ها ذره ای در موقعیت داخلی آن تاثیر نگذاشته است. جمهوری اسلامی برای سرکوب داخلی، برای تحکیم موقعیت خود در مقابل مردم ایران و جنبش سرنگونی به این جنگ احتیاج دارد. خمینی جنگ با عراق را برکت آسمانی نامید. رژیم امیدوار است که این جنگ نیز همان نقش را در شرایط کنونی بازی کند.
سياوش دانشور:تبليغات جنگى و تهديد حمله نظامى ادامه مذاکره و سيکل ديپلوماسى تاکنونى است. در ميان هياهوى حمله و تهديدات و تحريم اقتصادى و غيره، وعده مذاکره مستقيم در عراق ميگذارند. البته تاکيد ميکنند مربوط به عراق است. اما واقعيت اينست که تشديد تبليغات جنگى بخشا و اساسا در خدمت روندهاى سياسى ديگرى است. در ادامه تقويت جناحهاى طرفدار مذاکره و “معتدلتر” در رژيم اسلامى است. در ادامه رسيدن به توافقاتى برسر امنيت در عراق است. در ادامه استراتژى هر طرف و امتيازاتى است که اعاده ميکند. در ادامه سياست آمريکا براى خروج از بحران عراق و در ادامه تلاش جمهورى اسلامى براى تثبيت قدرت منطقه اى است. در ادامه تلاش رژيم اسلامى براى گرفتن امنيت از آمريکا و تلاش آمريکا براى تحميل تعادلى جديد به اسلام سياسى است. همين اهداف ضرورت جنگ و يا دقيقتر گسترش جنگ در جبهه هاى ديگر را ضرورى ميکند. اسلام سياسى و تروريسم دولتى فى الحال در جبهه هاى متعددى در حال جنگ اند. تلاش ميکنند جبهه جديدى باز کنند. خطر تهاجم نظامى و جنگ منتفى نشده است و بايد تلاش کرد آن را منتفى کرد. اما وقوع جنگ نقطه انفجار يک بن بست همه جانبه و ورود طرفين به يک دوره سياه و مملو از ابهام در باره آينده آنست.  
یک دنیای بهتر:ابعاد و دامنه جنگ احتمالی را چگونه می بینید؟ تاٽیر جنگ را بر اوضاع سیاسی جامعه چگونه می بینید؟ چه مخاطراتی جامعه را تهدید میکند؟
علی جوادی:ابعاد و دامنه و مدت زمان جنگ احتمالی بسیار گسترده تر از آن خواهد بود که استراتژیستهای نظامی آمریکا تلاش میکنند، تصویر کنند. اما آنچه که به تصویر کشیده شده است به اندازه کافی دهشتناک و سیاه است. نفس ها را در سینه حبس میکند. از هم اکنون چندین هزار مرکز نظامی، فرماندهی، سیاسی و اداری و اقتصادی و ساختاری را در زمره اهداف نظامی اعلام کرده اند. اساسا یک مجموعه عملیات تروریستی هوایی را مد نظر دارند. تروریسم نام مناسب تری برای این جنگ احتمالی است. قرار است آنقدر بکوبند تا طرف مقابل توان هر گونه واکنشی را از دست بدهد. اما بر خلاف این تصورات کودنانه جنگ به این فاز تقابل محدود نخواهد ماند. ابعاد آن خاورمیانه را به آتش خواهد کشید. اما صحنه عملیات این تروریسم به خاورمیانه محدود نخواهد شد. اروپا نیز از مخاطرات و آتش جنگ مصون نخواهد بود.
این تروریسم هوایی میتواند شیرازه هر جامعه ای را به نابودی بکشاند. هزاران تن بمبی را که وعده میدهند بر سر جامعه بریزند روال زندگی متعارف را تغییر خواهد داد. ابعاد این جنگ را حتی نمیشود با جنگ ایران و عراق و یا جنگ آمریکا در عراق مقایسه کرد. اطلاق “جنگ جهانی سوم” به این کشمکش یک نامگذاری تبلیغاتی صرف نیست. گوشه ای از فجایعی است که در مخیله میپرورانند. قربانیان این جنگ تروریستی پیش از هر چیز عادی ترین مردم عادی خواهند بود. 
آذر ماجدی: ابعاد این جنگ به ایران محدود نخواهد ماند و بسیار وسیع و گسترده خواهد شد. اولا بمباران تاسيسات اتمی ایران یک تراژدی محیط زیستی در کل منطقه ایجاد میکند. آلودگی اتمی کل منطقه را در بر خواهد گرفت و عوارض بسیار وحشتناکی خواهد داشت. ابعاد سیاسی جنگ هم به ایران محدود نمیشود. همانطور که گفتیم این جنگ تروریست هاست. این جنگ ایران و عراق نیست. حملات تروریستی ابعاد گسترده تر، شدید تر و خونین تری بخود میگیرد. تروریسم اسلامی عنان گسیخته تر میشود. اشتباه است اگر فکر کنیم آمریکا مدتی ایران را بمباران میکند و دنبال کار خود میرود. عوارض و نتایج این جنگ کل دنیا را در شرایط متفاوتی قرار خواهد داد. این حمله پایان جنگ تروریست ها نیست، ورود آن به فاز دیگری خواهد بود.
تا آنجا که به جامعه ایران مربوط میشود، رژیم اسلامی میکوشد سرکوب را شدت بخشد. فی الحال که فقط صحبت از حمله احتمالی است، این کار را آغاز کرده است. دستگیری و شکنجه فعالین کارگری، جنبش حقوق زن، دانشجویی و غیره بسیار وسیعتر شده است. توقیف نشریات، ربودن و ترور فعالین کارگری، تشدید پروسه اسلامیزه کردن جامعه، همه این تلاش های سرکوبگرانه فی الحال آغاز شده است. در صورت قطعی شدن احتمال جنگ این پروسه شتاب و شدت بیشتری خواهد گرفت. باید برای این شرایط آماده شد.
مخاطرات جنگ هم فیزیکی و هم سیاسی – اجتماعی است. کشتار وسیع، بی خانمانی، تاثیرات و عوارض آلودگی اتمی، فقر و فلاکت گسترده، گسترش سرکوب و همچنین خطر از هم پاشیده شدن شیرازه جامعه مخاطرات واقعی و جدی این جنگ خواهد بود.
سياوش دانشور:اگر کار به اين مرحله برسد، ابعاد موضوع بسيارى از کشورهاى منطقه را وارد آن ميکند. نه فقط وحشتناک ترين و مرگبارترين بمباران و موشک بارانها را به کار خواهند گرفت، بلکه جنگ انتحارى در خليج و هرجا ميشود آمريکائى و موتلف جنگى اش را پيدا کرد گسترش ميابد. کشورهاى عربى منطقه، پاکستان و افغانستان، ترکيه و عراق، و بخشهاى مختلف جنبش اسلامى به انحا گوناگون در جنگ سهيم ميشوند. اين پديده جامعه را براى دوره اى وارد شک و بهت ميکند. ارتجاع را در ايران تا مغز استخوان و در تمام ظرفيت کريه اش به ميدان ميکشد. دولت اسلامى دوران جنگ با شدت به جنبشهاى اجتماعى و مخالفين از هر سو حمله ميبرد و به اين عنوان خود را متشکل تر ميکند. روشن است تاثيرات مخرب چنين تهاجم وسيعى چيزى از زير ساخت فرسوده جامعه بجاى نميگذارد. جامعه ايران را به سرعت صحنه جنگها و کشمکشهائى ميکند که تا ديروز به گوش مردم هم نخورده است. تلفات انسانى، محيط زيستى، بيماريها و فقر و غيره هم جاى خود دارند. جنگ و خصومت را تا مغز استخوان جامعه تسرى خواهند داد. اگر کسى تصويرش اينست که اين جنگ يک بمباران است و بعد با سياست تحريم ادامه مى يابد، بسيار خوشبين است. جرقه اول، تاثيرش فورى اش هرچه باشد، بمثابه چاشنى اى عمل ميکند که يک درياى باروت را در خود ايران و منطقه به انفجار ميکشاند. 
یک دنیای بهتر:در تبلیغات گذشته جنگی رژیم اسلامی از جنگ بعنوان یک مائده آسمانی نام برده شده است؟ آیا جنگ با آمریکا هم چنین مائده ای است؟ آیا رژیم اسلامی و نیروهای ناسیونالیست قادر به بسیج جامعه در همسویی با خود خواهند شد؟ آیا تجربه جنگ ارتجاعی ایران و عراق تکرار خواهد شد؟ 
علی جوادی: رژیم اسلامی در قبال جنگ موضع واحد و یکدستی ندارد. دوم خردادیها جنگ را برای رژیم فاجعه میدانند. تردیدی ندارند که رژیم اسلامی در یک تقابل نظامی گسترده با آمریکا شانس چندانی ندارد. جناح راست اما بقاء حاکمیت اسلامی را در فضای جنگی و حالت جنگی می بیند. میدانند که هدف جنگ سرنگونی رژیم اسلامی نیست. تصور میکنند که میتوانند پیش از شروع احتمالی جنگ امتیازاتی کسب کنند و به نقطه سازشی مبتنی بر تٽبیت موقعیت رژیم اسلامی در ایران و منطقه دست یابند. از این رو بر طبل رو در رویی میکوبند. میکوشند جنگ را به حلقه ای در تٽبیت موقعیت و طول عمر رژیم اسلامی تبدیل کنند. جنگی که منجر به سرنگونی رژیم اسلامی نشود عاملی در بقای این رژیم خواهد بود. به این اعتبار به استقبال جنگ میروند. جنگ را مائده ای آسمانی برای تعرض به جنبشهای اجتماعی و جنبش سرنگونی طلبانه توده های مردم میدانند. در عین حال میکوشند ارتش آمریکا را در عراق زمین گیر نگهدارند. از قرار حمله نظامی را غیر محمتل میدانند. 
تجربه جنگ ایران و عراق و بسیج ناسیونالیستی و اسلامیستی که رژیم اسلامی در آن دوران به آن دست زد، برایشان ممکن نیست. نه جامعه آن جامعه است و نه رژیم در آن موقعیت قرار دارد. در زمان جنگ ایران وعراق، رژیم اسلامی در حال استقرار حاکمیت سیاه خود بود. اکنون در تقلا برای بقاء است. با بحران لاعلاج اقتصادی و سیاسی و فرهنگی مواجه است. با مردمی روبروست که در تلاش برای سرنگونی اش روز را به شب میرسانند. اسلام و حکومت اسلامی قادر به بسیج سیاسی جامعه نخواهد شد. اما ناسیونالیسم میتواند نقش مخرب خود را در دفاع از “حاکمیت خودی” ایفاء کند. از هم اکنون شاهد چنین جهت گیری هایی هستیم. نقش نیروهای ملی – اسلامی را هم نباید دست کم گرفت. این جریانات در این شرایط بعنوان عاملی برای کم کردن فشار بر رژیم اسلامی عمل خواهند کرد. دفاع ناسیونالیستی از رژیم آدمکشان اسلامی پدیده مشکلی است. با سد نفرت و انزجار مردم روبرو خواهد شد.
آذر ماجدی: بنظر من رژیم اسلامی به این جنگ بعنوان مائده آسمانی مینگرد. این بستگی به کمونیسم کارگری و مردم دارد که این مائده آسمانی را به گورستان رژیم بدل کنیم. تفاوت شرایط کنونی با زمان جنگ ایران و عراق بسیار است. در آن مقطع رژیم تازه بعنوان “رژیم انقلابی” به سر کار آمده بود. توازن قوا به نفع مردم نبود. لذا در آن مقطع سازمان اتحاد مبارزان کمونیست سیاست دفاع از دستاوردهای انقلاب را در دستور جنبش کمونیستی گذاشت. در شرایط کنونی که یک جنبش وسیع سرنگونی در جامعه موجود است، شرایط برای سرنگونی رژیم مهیا است. هم جمهوری اسلامی و هم ناسیونالیست ها تلاش خواهند کرد مردم را پشت سیاست دفاع از وطن در مقابل جنگ امپریالیستی بکشانند. در اینجا نقش کمونیسم کارگری، نقش ما بسیار تعیین کننده است. افشاء و انزوای این سیاست و سازماندهی مردم برای به زیر کشیدن رژیم سیاست ما در این شرایط خواهد بود. یک نبرد مهم در مقابل ما، طبقه کارگر و مردم قرار دارد.
سياوش دانشور:به نظر من کل جمهورى اسلامى جنگ نميخواهد. بيشتر مايل است سهمش را بدهند و وارد اين معرکه نشود. جنگ همزمان بحث قدرت سياسى را روى ميز همه ميگذارد. تمام روندهاى حاکم به جنگ، صفبنديها، رويدادها، چرخش ها در حکومتها، بر آينده قدرت پس از جنگ تاثير دارد. به آن شکل و جهت ميدهد. جنگ براى جناحهائى از رژيم هنوز يک راه حل براى تثبيت نظام در داخل و در منطقه است. اما کل رژيم اسلامى چنين مخاطراتى را حاضر نيست بجان بخرد. در همين دوران شکافهاى درون رژيم و جنگ برسر تثبيت تمام عيار خود براى مقابله موثرتر با مردم تشديد ميشود. رژيم اسلامى تاکنون در تبليغات ناسيوناليستى اش بجائى نرسيده است و تصوير نسبتا ملموسى از تمايل مردم به تبليغات رژيم ديده نميشود. وقوع جنگ اما بسرعت در اين وضعيت شکاف مى اندازد. شک و بهت ناشى از جنگ اتومات خيلى ها را جابجا ميکند. در همين متن اوليه تبليغات ناسيوناليستى جان بيشترى ميگيرد و فضاى عمومى را بدرجاتى اشغال ميکند. چنين واقعه اى با جنگ ايران و عراق تفاوتهاى بنيادى دارد. اينجا جبهه ها متفاوت اند. آنچه که تکرار آن در صورت عملى شدن اين تهديدات ممکن است، قيچى شدن مردم در دور اول است. تحميل عقب نشينى ها و فقر و فلاکت گسترده تر است. اما شرايط در اين دوران هم مثل خود جنگ مرتبا در حال تغييرات تند و سريع است. يک نگرانى از حمله به ايران، غير قابل پيش بينى بودن آينده آنست. اين نگرانى مشترک آمريکا و جمهورى اسلامى است. معلوم نيست که پيامدها و واکنشها به حمله آمريکا چه ابعادى خواهد گرفت؟ آيا روسيه را وارد جنگ خواهد کرد؟ آيا جمهورى اسلامى قادر است مردم را سالها در جنگ نامتقارن و فقر شديد نگهدارد؟ آيا از کوه سرازير شدن ارتشهاى دست ساز و جريانات باند سياهى مذهبى و قومى چنين فرصتى را به جمهورى اسلامى ميدهد؟ در متن جنگ و بسته به سياست و عملکرد و توان سياسى و نظامى نيروهاى درگير، تغييرات متعدد و متناقضى ميتواند رخ دهد. در هر شکل آن، آينده مبهم شروع چنين فاجعه اى نگرانى هاى مختلفى ايجاد ميکند و همين يک رکن مهم استراتژى سازش است.
یک دنیای بهتر: شرایط جنگی، بهانه های جنگی هم برای تعرض به جامعه را به دنبال خواهد داشت. چگونه باید به مقابله با این سیاستها پرداخت؟ چگونه میتوان این سیاستها را در صفوف کارگران، زنان و جوانان خنٽی کرد؟
علی جوادی:هیچ عذر و بهانه ای را نباید پذیرفت. هدف رژیم اسلامی از این تقابل و کشمکش مقابله با مردم معترض است. رژیم در دو جبهه خواهد جنگید. جبهه مقابله و سرکوب مردم یک جبهه جنگی همیشگی برای رژیم اسلامی است. یک پایه تمرین عملیات نظامی شان، مقابله با شورشهای احتمالی است. من تصور نمیکنم که بهانه های جنگی خریداری در میان مردم سرنگونی طلب داشته باشد. خودشان هم چنین توهمی ندارند. سیاست اصلی شان نه “تحمیق” بلکه اساسا سرکوب مستقیم و گسترده است. چوبه های دار را برپا نگهداشته اند. گسترش خواهند داد. دستجات ترورشان فعال خواهد شد. باندهای سیاه شان را به جان مردم خواهند انداخت. مساله ما چگونگی در هم شکستن این سیاست است. توهمی نیست. توهم اصولا در زیر شعله های آتش بسرعت ذوب خواهد شد. باید بساط این اوباش آدمکش را در هم شکست.
آذر ماجدی: یک وجه مهم فعالیت ما افشای ماهیت چنین سیاست هایی است. البته باید متذکر شویم که جامعه برای پذیرش این افشاگری کاملا مهیا است. نفرت از این رژیم بسیار وسیع است. اما مساله اینجاست که در شرایط جنگی گیج سری میتواند سریعا حاکم شود. مردم با دو دشمن طرف خواهند بود و معمولا در این شرایط به انتخاب یکی در مقابل دیگری خواهند رفت. اینجاست که نقش کمونیسم کارگری تعیین کننده میشود. اینکه نشان داده شود که مردم مجبور به انتخاب میان این دو هیولا نیستند. انتخاب سومی نیز موجود است. طرح و جا انداختن این انتخاب سوم و بسیج و سازماندهی مردم برای تحقق انتخاب سوم، یعنی سرنگونی رژیم و مقابله با آمریکا وظیفه خطیری است که بدوش ما است. ما باید برای این شرایط آماده شویم. کار مهم و پیچیده ای در مقابل ما است.
سياوش دانشور: بهانه ها معرفه اند. “جنگ است، نداريم! تحمل کنيد، از ناموس تان دفاع کنيد!”. سرکوب و گسترش اختناق و اعدام و ترور هم با همين استدلالها و حتى بدون نياز به آن عملى ميشود. اما تمام دامنه قدرت اعمال چنين سياستهائى به اين مربوط است که جمهورى اسلامى تا چه حد موفق به بسيج ناسيوناليستى و ساکت کردن يک بخش و سرکوب بخشهاى ديگر شده است. همان سياستى که تلاش ميکند نفس اين جنگ را منتفى کند، نيز براى مقابله با اين موضوعات بعنوان پيامدهاى جنگ بر زندگى مردم تلاش ميکند. امروز بايد ماهيت موضوع، خطرات واقعى، تاثيراتش بر مبارزه مردم و نفس مدنيت جامعه را وسيعا گفت و جامعه را آماده ساخت. آمادگى جامعه در صورت وقوع اين فاجعه و چگونگى روبرو شدن با آن مسئله اصلى است. تبعات اين موضوع هم در همين چهارچوب ميگنجد. مقابله روشن با دولتهاى جنگ طلب و نيروى موئتلف شان، افشا و نقد آنها بعنوان نيروها و سياستهائى ضد جامعه، بسيج مردم حول يک راه حل مستقل سرنگونى طلبانه و عليه سياستهاى نظم نوينى و ميليتاريستى، جامعه را مصون ميکند. اساس مسئله اينست که اين دورنما را منتفى کنيم. صفبندى حول رژيم و آمريکا را منزوى کنيم. ناسيوناليسم و تبليغات فاشيستى را بکوبيم. مسئوليت اجتماعى کمونيسم را به خودآگاهى و ذهنيت مردم تبديل کنيم. راه حل مستقل انسانى جلوى اين آلترناتيوهاى سياه بگذاريم و براى آن در بالاترين ظرفيت تلاش کنيم. اينها مکانيزم دخالتگرى کمونيسم اند.
یک دنیای بهتر: ارکان استراتژی کمونیسم کارگری در مواجهه با جنگ چه باید باشد؟ کدامها هستند؟ انحرافات و “چپ” و “راست” زدنها کدامند؟ چه مخاطراتی جنبش کمونیسم کارگری را در این شرایط تهدید میکند؟
علی جوادی:استراتژی کمونیسم کارگری از زاویه ما روشن است. ما برای سرنگونی انقلابی رژیم اسلامی و استقرار فوری امر آزادی و برابری و رفاه و یک جمهوری سوسیالیستی مبارزه میکنیم. شکست سیاستهای نظم نوین ارتجاع امپریالیستی یک رکن دیگر سیاست ماست. سرنگونی فوری و همه جانبه رژیم اسلامی آن سیاستی است که ما در هر شرایطی در قبال جمهوری اسلامی دنبال میکنیم. ما تلاش میکنیم بر خلاف نیروهایی که میکوشند در شرایط جنگی در کنار رژیم “خودی” قرار گیرند، ما میکوشیم که با سرنگونی رژیم اسلامی به جنگ و وجود جمهوری اسلامی خاتمه دهیم. ما مردم را به پیوستن به این پرچم دعوت میکنیم.
گرایش “راست” و “چپ” در جنبش ما اساسا تحت تاٽیر “مادر” همین گرایشات در جامعه خواهد بود. تخفیف به جمهوری اسلامی یک رکن سیاست راست است. تخفیف و همسویی با قطب دیگر تخاصم سوی دیگر مخاطراتی است که جنبش ما را تهدید میکند. سیاست عمومی حزب حکمتیست در دوره گذشته حاکی از تخفیف به رژیم اسلامی در قبال جنگ بود. این سیاست خوشبختانه در دوره اخیر تغییر کرده است. این تغییر مٽبت است. اما در طرف دیگر رهبری حزب کمونیست کارگری با اعلام اینکه جنگ فرصتهایی را می بندد و فرصتهایی را باز میکند. به درجه ای در ماهیت جنگ تجدید نظر کرده و عقبگردی را نمایندگی میکند. به میزانی که رهبری این حزب بر این سیاست بظاهر “چپ” پافشاری کند به همان درجه در سطح جنبش کمونیسم کارگری حاشیه ای و ایزوله خواهد شد.
آذر ماجدی: تلاش برای جلوگیری از جنگ، آماده کردن مردم برای این شرایط، افشای سیاست های آن بخش از اپوزیسیون که خواهد کوشید مردم را به همسویی با یکی از طرفین جنگ جلب کند یک رکن مهم سیاست ما را تشکیل میدهد. یک دسته به جنگ بعنوان مائده آسمانی نگاه میکنند. اینکه جنگ به آنها فرصت سرنگونی رژیم را خواهد داد و به این معنا به استقبال جنگ میروند و عملا با سیاست های آمریکا همسو میشوند. و دسته دیگری که پشت رژیم به صف میشوند و به خاطر دفاع از وطن به دنبالچه رژیم اسلامی بدل میشوند. این دو سیاست و گرایش باید شدیدا افشاء و منزوی شود. افشای ماهیت این جنگ بعنوان جنگ دو قطب تروریستی، بعنوان جنگ تروریست ها یکی از مسائل مهم دیگر است. و بالاخره بخش اصلی و پیچیده تر کار سازماندهی مردم، جنبش های اجتماعی علیه رژیم در شرایط پیشا جنگی و جنگی است. این وظیفه اصلی ما و از نقطه ضعف های ماست. روی این وجه کار باید تمرکز بیشتری داشته باشیم.
سياوش دانشور:کمونيسم کارگرى و طبقه کارگر و مردم يک طرف درگير اين جنگ اند. آمريکا و اسلام سياسى منافع خودشان را دنبال ميکنند و خواست و تمايل مردم و طبقه کارگر و جنبش ما در اين جنگ و توسط اينها نمايندگى نميشود. لذا ما نه فقط هيچ همسوئى آشکار و پنهان با اين دو اردوى تروريستى و جنگ شان نداريم، بلکه پيشبرد استراتژيمان متکى به مقابله و شکست هر دو است. ما بعنوان يک جريان سرنگونى طلب انقلابى و کمونيست کماکان سياستمان تغيير نميکند. شرايط کار ما در دوره جنگ تغيير ميکند. ما بعنوان يک نيروى کمونيستى براى سرنگونى جمهورى اسلامى و استقرار يک حکومت کارگرى مبارزه ميکنيم. اين هدف فورى و بلافصل و برنامه اى ما تغيير نميکند، شرايط جنگ کنار زدن موانع اين مبارزه را در مقابل ما ميگذارد. در مواجهه با جنگ ما بدوا مخاطرات انسانى و اجتماعى آن و پسرفتى که به جامعه و جنبشهاى اجتماعى تحميل ميکند را در نظر ميگيريم. ما بدوا خطر پاشيدن مدنيت جامعه، يعنى صفحه اى که جنبش ما و جنبشهاى سياسى و اجتماعى ريشه دار روى آن بازى ميکنند و نفس وجود جامعه پيش فرض تلاش آنهاست، را در نظر ميگيريم. ارکان استراتژى مان از جمله تلاش براى نفى اين خطرات و در صورت وقوع کم کردن مشقات آن براى مردم، و ايجاد شرايط مساعدتر براى بسط و گسترش مبارزه طبقاتى است. انحرافات و مخاطراتى که جنبش ما را تهديد ميکند، اول گم کردن قطبنماى استراتژيک و يا جابجا شدن با افت و خيزهاى جنگ است. امرى که در دوره هاى جنگ به وفور صورت گرفته و خواهد گرفت. دوم، سمپاتى و سمتگيرى در يکى از کمپهاى جنگى با هر دليل و توجيهى است. چنين سياستى به هر طريق و با هر بسته بندى آغاز شود، نيروى مربوطه را تماما يا در کمپ جمهورى اسلامى و يا در کمپ آمريکا قرار ميدهد. سوم، پاسيفيسم در مقابل اين اوضاع است که اينهم نهايتا به اميد بستن به يکى از طرفين جنگ منجر ميشود. چهارم، بيتفاوتى در قبال زندگى مردم و مشقاتشان در دوره جنگى و نداشتن پلاتفرم فعالى براى دخالتگرى است. نهايتا در قبال چنين رويداد بزرگى هر کسى به فراخور حالش موضعى ميگيرد. اما اعلام موضع تا داشتن يک سياست دخالتگر و حقيقتا انقلابى و کمونيستى تفاوتش آسمان تا زمين است.
یک دنیای بهتر: نقش ناسیونالیسم و گرایشات مختلف آن، ناسیونالیسم عظمت طلب و قومپرست، را در شرایط جنگی چگونه می بینید؟ کمونیسم کارگری چگونه به مصاف این نیروها باید برود؟
علی جوادی:ناسیونالیسم علی العمومی گرایشی است که میتواند در شرایط جنگی در دفاع از “کشور خودی” و “دولت خودی” نقش معینی ایفا کند. این نقش کلاسیک و تاریخی ناسیونالیسم است. بنظر من ناسیونالیسم کلا در شرایط حاضر میتواند نقش مخربی در تحولات سیاسی ایفا کند و منشاء تاٽیر گذاری سیاسی در جامعه باشد. اما این ناسیونالیسم در شرایط خاص ایران و نفرت بی حد و حصر مردم از رژیم اسلامی به سادگی قادر به بسیجی در حمایت از رژیم اسلامی نخواهد شد. همسویی با رژیم اسلامی واقعا محتاج تلاش هرکولی است. کار ساده ای نیست!
ناسیونالیسم عظمت طلب ایرانی در هراس از “تجزیه ایران” از هم اکنون اعلام کرده است که در همسویی با رژیم اسلامی عمل خواهد کرد. برای این جریانات جغرافیای ایران پدیده “مقدسی” است. “مقدس” تر از زندگی و سرنوشت مردمی که در این جغرافیا زندگی میکنند. “تمامیت ارضی” هویت سیاسی و تاریخی این جریان است. اما در پس این تحولات بیش از آنکه قادر به حفظ “تمامیت ارضی” خود باشند، “آبروی سیاسی” خود را به حراج میگذارند.
ناسیونالیسم قوم پرست تماما در خدمت سیاستهای جنگی آمریکا و متحدینش قرار دارد. سهم بری خود از سیاست را در چهارچوب سیاست جنگی آمریکا دنبال میکنند. اینها نیروهایی مشابه “کنترا” و “جبهه شمال” هستند. یک عامل تخریب و نابودی جامعه و سگ شکاری آمریکا. 
تقابل با ناسیونالیسم عظمت طلب در این دوره مستلزم افشای بی امان نقش مخرب این جریان در تحولات سیاسی جامعه و در رو در رویی با مردمی است که میخواهند از شر رژیم اسلامی خلاص شوند. در شرایط جنگی ناسیونالیسم عظمت طلب آشکارا رو در رویی تلاش مردم سرنگونی طلب قرار خواهد گرفت. سوی دیگر ناسیونالیسم، ناسیونالیسم قوم پرست، در رکاب ماشین جنگی آمریکا فعالیت خواهد کرد.
کمونیسم کارگری باید با کلیت ناسیونالیسم در جریان جنگ احتمالی تماما تسویه حساب کند. این جریانات باید حاشیه ای و ایزوله شوند. 
آذر ماجدی: اینها دو نیروی خطرناک و سناریوی سیاهی هستند. ناسیونالیسم عظمت طلب که بیش از آنکه نگران بهای انسانی جنگ، وضعیت مردم و فلاکت و مشقتی که بر مردم تحمیل میشود، باشد، نگران تجزیه ایران است. اینها پشت جمهوری اسلامی چکمه بپا به صف میشوند و در صورت هر نوع تحرک نیروهای قومپرست جنجال بپا میکنند. و به یک جنگ دیگر دامن خواهند زد. نیروهای قومپرست نیز مترصد بهم ریختن اوضاع هستند تا بیرق قومپرستی شان را در گوشه ای هوا کنند. اینها نیز به جان مردم خواهند افتاد. تحرکات قومپرستان که از فرصت جنگ به نفع اهداف خود استفاده میکنند، تحرکات ناسیونالیسم عظمت طلب را موجب خواهد شد. درگیری این دو نیرو کاملا به فاکتور تعیین کننده ایجاد سناریوی سیاه در کشور بدل خواهد شد. ما باید از هم اکنون این دو نیروی ارتجاعی را افشاء کنیم. مردم را برای مقابله با این دو نیرو آماده کنیم. اگر ما حساب شده و با جدیت کار کنیم، میتوانیم پاد زهر ناسیونالیستی قوی ای به جامعه بزنیم. بنظر من جامعه ایران پذیرای این پاد زهر خواهد بود.   
سياوش دانشور:اين گرايشات فى الحال فعال شدند، موضع گرفتند، و در صورت وقوع جنگ وارد مراحل تعيين کننده تر ميشوند. ناسيوناليسم قوم پرست تماما در کنار آمريکا است و بعنوان سربازان جبهه هاى فرعى آمريکا عمل خواهند کرد. پرچم دفاع از ايران و ناسيوناليسم ايرانى را جمهورى اسلامى بدست خواهد گرفت. نميتوان جنبشى در دفاع از خاکى داشت، در کنار حکومت موجود همان جغرافيا بود، اما قويتر از حکومت آن پرچم را بدست گرفت. اين غير عملى است. ناسيوناليسم عظمت طلب در عين اينکه اعلام ميکند با جنگ و جمهورى اسلامى مخالف است، اما با پرچم “دفاع از تماميت ارضى و مقابله با تجزيه” در کنار جمهورى اسلامى قرار ميگيرد. اردوى ناسيوناليسم در جنگ احتمالى بين طرفين جنگ تقسيم خواهند شد. سياست کمونيسم کارگرى در تقابل با کل اين نيروهاست. به نظر من کمونيسم کارگرى بايد تلاش کند که تعداد هرچه کمترى از اپوزيسيون در کنار آمريکا و جمهورى اسلامى قرار بگيرند. ما بايد تلاش کنيم فاکتور جنبش مردم در ايران عليه جمهورى اسلامى زير دست و پاى ناسيوناليستها و آمريکا و جمهورى اسلامى له نشود. بايد عدم مطلوبيت اين سياستها را به جامعه نشان دهيم. روى بسيج صف مستقل مردم در ايران و جهان کار کنيم. در اپوزيسيون ايران توجه ها را به مدنيت جامعه، مسئولين اجتماعى اين نيروها و بالا بردن استاندارد ها قرار دهيم. بالاخره و عليرغم هر تلاش ما، نيروهائى بنا به ماهيت سياه و استراتژى ارتجاعى شان، اين جنگ را پلکان نزديک شدن خود به قدرت ميبينند. لذا براى هر عمل ضد اجتماعى و تروريستى عليه مردم آماده اند و نمونه هايشان به وفور وجود دارد. کمونيسم کارگرى در دوره جنگ بايد بعنوان يک نيروى سياسى و نظامى دخيل براى پايان دادن به اين اوضاع و بسيج جامعه براى جارو کردن جريانات باند سياهى وارد عمل شود. سياست کمونيستى در متن چنين شرايطى، اعاده جامعه و مدنيت آن، دفاع از مردم و بالا بردن توانشان براى تهاجم به اين حکومت و بزير کشيدن آنست. 
یک دنیای بهتر: جنبش ملی –اسلامی خود را مخالف جنگ میدانند. تلاش میکنند مقابله با جنگ را از تلاش برای سرنگونی رژیم اسلامی مجزا کنند. موقعیت و تلاش جنبش ملی اسلامی و گرایشات متعدد آن را چگونه ارزیابی میکنید؟ مبانی عمومی سیاست کمونیسم کارگری در مقابله با این نیروها چه باید باشد؟ 
علی جوادی:نیروهای متعدد جنبش ملی – اسلامی جنگ را فرصتی برای “بازسازی” و “گرد هم آیی” مجدد خود میدانند. پس از شکست دوم خرداد و بر چیده شدن بساط پرچم ارتجاعی دوم خرداد در این جنبش، این جریانات پراکنده و ایزوله شدند. اکنون میکوشند به زیر پرچم مقابله با جنگ دو باره مکان خود را در سیاست ایران پیدا کنند. یک ویژگی این تقلاهای این جنبش مقابله با سرنگونی طلبی و رادیکالیسم و برابری طلبی است. نیروهای رنگارنگ این جنبش از یک طرف میکوشند تا رژیم را از زیر ضربات جنبش سرنگونی طلبانه خارج کنند و از طرف دیگر میکوشند امتیازاتی در تحولات سیاسی به سود اردوی خود کسب کنند. گرایش راست این جنبش در حال حاضر دست بالا را در این جنبش دارد. این صف یک نیروی بی افق و بی آلترناتیو است. از این رو تلاشهای نیروهای آن نه به جیب خودشان بلکه اساسا در خدمت رژیم اسلامی قرار خواهد گرفت. این جریانات در قبال جنگ فعال خواهند شد. زیر پرچم “صلح طلبی” عملا پروژه “صلح” با رژیم اسلامی را دنبال خواهند کرد. این جریانات خواهند کوشید تا بر مقاومت مردم در مقابله با جنگ و رژیم اسلامی سوار شوند. مقابله با جنگ را از مقابله با جمهوری اسلامی مجزا کرده و این جنبش را از اهداف اصلی خود دور کنند. خطر این گرایش با توجه به موقعیت این گرایش در جامعه و روحیه محافظه کاری و کم توقعی که میتواند در شرایط جنگی ایجاد شود، بیشتر از خطر گرایش ناسیونالیسم عظمت طلب است.
مبانی سیاسی جنبش ما در تقابل با این جنبش روشن است. اشتباه است اگر تصور کنیم این جریانات شکست خورده کاری از دستشان ساخته نیست. ما نباید اجازه دهیم این جریانات تاٽیری بر جنبش سرنگونی داشته باشند.
آذر ماجدی: ملی – اسلامی ها بنظر من پشت رژیم به صف میشوند و پرچم دفاع از میهن را علم میکنند. “تضاد عمده” شان با امپریالیسم آمریکا است. بخشی از این جنبش از همین حالا میگوید که پشت رژیم خواهد رفت. بخش دیگر آن پرچم صلح را برافراشته است. در شرایط کنونی جامعه ایران و مناسبات بین المللی صلح مقوله ای کاملا بی معنا و بی خاصیت است. منظور از صلح حفظ شرایط کنونی است. یعنی تداوم مقابله تروریست ها به همین شکل که هست. و در عرصه داخلی نیز تداوم همین شرایط خواهد بود. ما الان در شرایط صلح زندگی نمیکنیم. دو جنگ در جریان است. در عرصه داخلی جنگ مردم با رژیم و در عرصه بین المللی جنگ تروریست ها. ما باید خواهان خاتمه هر دو جنگ به نفع مردم و به نفع آزادیخواهی و برابری طلبی باشیم. سرنگونی رژیم کلید این مساله است.  بنظر من اینها که اکنون دم از صلح میزنند در صورت قطعی شدن امکان جنگ پشت رژیم اسلامی به صف خواهند شد. افشای جنبش ملی – اسلامی که از سایر نیروها از امکانات بیشتری در کشور برخوردار است باید یک رکن مهم سیاست کمونیسم کارگری باشد. نباید اجازه دهیم که اینها یک بار دیگر مردم را به مسلخ ببرند. باید در مقابل آنها بایستیم.
سياوش دانشور:جنبش ملى – اسلامى، شايد بجز استثناهائى عمدتا کنار جمهورى اسلامى قرار خواهد گرفت. ورژن “چپ” اين خط سياست حزب توده است که زير پرچم صلح و جنبش صلح جمهورى اسلامى را بعنوان يک طرف جنگ معاف ميکند. اين خط بنا به شيوه مسالمت آميزش سرنگونى خواه نيست. در اين دوران به طريق اولى ناسيوناليسمش بر هر فاصله احتمالى با رژيم ميچربد. خطى شايد در ميان بخشى از جمهوريخواهان شکل بگيرد که مخالفت با جنگ را به مخالفت با جمهورى اسلامى گره بزنند، اما بعيد ميدانم مخالفتشان را با جنگ به سرنگونى رژيم گره بزنند. گرايشان درون کشور اين جنبش از احزاب نيمچه حکومتى تا اپوزيسيون مجاز عموما و با سايه روشنهائى از غلظت ناسيوناليسم کنار رژيم اسلامى قرار ميگيرند. اين نيروها تلاش ميکنند نقش عامل فشار را روى افکار عمومى جامعه غربى و جنبش ضد جنگ بعنوان “نماينده مردم ايران” عليه آمريکا و براى صلح پيش ببرند. بخشى از آنها هم بى پرده مدافع پروپاقرص جمهورى اسلامى خواهند شد. ما بايد بستر عمومى و شاخه هاى تبليغات ناسيوناليستى و مواضع ناسيوناليستى در قبال جنگ را بيرحمانه و مرتبا و با استدلال بکوبيم. ما بايد کنار رژيم قرار گرفتن اين جريانات را افشا و اهداف سياسى شان را به جامعه نشان دهيم. برخورد انتقادى و سياسى ما با اين نيروها يک طرف موضوع است، و بسيج مردم حول يک سياست کمونيستى و انسانى در قابل جنگ يک موضوع ديگر. ما بايد همزمان در جبهه هاى متعددى بجنگيم. 
یک دنیای بهتر: چه مخاطراتی جنبش سرنگونی را بطور مشخص تهدید میکند؟ کمونیسم کارگری چگونه میتواند در شرایط جنگی در راس جنبش سرنگونی طلبانه توده های مردم قرار گیرد؟
علی جوادی: علاوه بر مخاطراتی که جامعه را تهدید میکند باید به تهاجم گسترده رژیم اسلامی در صورت جنگ احتمالی اشاره کرد. رژیم اسلامی بدون تردید تهاجم گسترده ای را برای سرکوب همه جانبه جنبشهای اجتماعی آغاز خواهد کرد. موفقیت در این پروسه مساله دیگری است. رژیم اسلامی قادر به شکست مبارزات مردم سرنگونی طلب حتی در شرایط جنگی نخواهد شد. نه تنها عوامل شکل دهنده بحران حاکمیت کنونی تخفیف پیدا نخواهد کرد، بلکه تشدید هم خواهد شد. اما مردم تحت بمباران به سختی قادر خواهند شد که مبارزات عمومی خود را در اشکال پیشین به پیش ببرند. جنگی عاملی در تقویت رژیم اسلامی و فاکتوری برای تغییر تناسب قوای سیاسی در جامعه است. این مجموعه علی الاصول کار ما کمونیستها را سخت تر میکند. هر درجه بمباران، هر میزان فقر و فلاکت اقتصادی باعٽ تضعیف جنبش ما خواهد شد.
برای ما قرار گرفتن در راس جنبش سرنگونی طلبانه توده های مردم مستلزم شکل دادن به صفی از رهبران کمونیست است که در راس جنبش مقاومت برای پایان دادن فوری به جنگ و حکومت عامل این جنگ است. سازماندهی اعتراض و مقاومت مردم در شرایط جنگی یک وظیفه حیاتی ماست. اگر جنگی در گیر شود، وظیفه ما دو چندان بیشتر و سخت تر میشود. خٽنی کردن خطر جنگ احتمالی مهمترین حلقه در پیشروی در تلاش برای سرنگونی رژیم اسلامی است. قاطعترین مبارزه علیه جنگ و نیروهای باعٽ و بانی اش آن مجموعه شرایطی است که راه پیشروی جنش ما را فراهم میکند. کمونیسم کارگری تنها در پس پروسه هایی که جامعه درگیر آن است میتواند شرایط پیشروی خود را تامین کند.
آذر ماجدی: خطر اولیه خطر سرکوب خشن این جنبش از سوی رژیم است. جمهوری اسلامی قطعا میکوشد این سیاست را اتخاذ و پیاده کند. فی الحال به سیاست سرکوب شتاب و شدت بیشتری داده است، بهانه جنگ رژیم را در سرکوب گستاخ تر و “حق بجانب” تر خواهد کرد. و آن نیروهای ملی – اسلامی که در شرایط حاضر به این سیاست اعتراض میکنند، در شرایط جنگی یا صریحا از این سیاست حمایت خواهند کرد و یا در بهتری حالت سکوت پیشه میکنند. بطور نمونه جنبش کارگری کاملا دو دسته خواهد شد. گرایش راست سندیکالیست کارگری، که فی الحال به خامنه ای نامه چاپلوسانه مینویسد، در شرایط جنگی در مقابل کارگران می ایستد و خواهان تولید بیشتر و گرسنگی کشیدن بیشتر کارگران در دفاع از میهن خواهد شد. گرایش راست جنبش دفاع از حقوق زن با طیب خاطر در دفاع از میهن چادر بسر خواهد کرد. تاریخ مملو است از موارد مشابه. ضمنا جنگ باعث گیج سری مردم میشود. خود این مساله مردم را غافلگیر خواهد کرد. این شرایط برای رژیم بهترین شرایط برای گسترش سرکوب است.
کمونیسم کارگری وظیفه خطیری دارد. باید با تمام این سیاست ها مقابله کند. باید کلیه این سیاست های ارتجاعی را افشاء کند. باید گرایش رادیکال درون جنبش کارگری، زنان و غیره را آماده مقابله با این شرایط کند. باید رهبران عملی را بخود جذب کند. باید از این طریق در راس مبارزات اعتراضی مردم قرار گیرد. باید شعار “نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی” “زنده باد آزادی، برابری و رفاه” به شعار این جنبش بدل شود. در صف آرایی در مقابل دو طرف جنگ کمونیسم کارگری باید بتواند جنبش سرنگونی را بسمت سرنگونی رژیم ببرد.
سياوش دانشور:جمهورى اسلامى در ادامه سياست سرکوب مردم در شرايط جنگى هارتر ميشود. توجيهات کافى آماده هستند. ديده ايم و خواهيم ديد که فاشيست تر از فاشيست ها زير پرچم “دفع تجاوز بيگانگان” به مردم حمله ميکنند. در ايندوران جنبش سرنگونى همراه با نيروهاى سياسى و حزبى اين جنبش شکاف برميدارد. گرايشات خفته و يا کمتر آشکار ناسيوناليستى عود ميکند. تلاش خواهند کرد جنبشهاى اجتماعى موجود را منهدم و تا ميزان زيادى تحليل ببرند. کارگر را پاى توليد براى جنگ به اسارت ميگيرند. زنان را به تامين پشت جبهه ها و کمک لجستيک به “مردان جنگى” وادار ميکنند. در سطح جامعه قبول درجه بيشترى از فقر و ندارى و گرسنگى و بيمارى را با توجيه جنگ و تحريم نهادى ميکنند. جنبش سرنگونى تضعيف ميشود و با سوالات جديد و جبهه هاى مختلف که ايجاد ميشود، عملا براى يکدوره توان مبارزه سراسرى را از دست ميدهد. اولويتها براى تعداد زيادى تغيير ميکند. نبايد تعجب کرد که سلطنت طلب و اسلاميون و ناسيوناليست و اکثريتى و استالينيست و مائويست را کنار هم ببينيد. در صورت وقوع جنگ و به هم ريخته شدن اوضاع، لااقل امروز، تقريبا هيچ نيروئى امکان عينى دخالتگرى در يک بعد سراسرى و تعيين کننده را ندارد. منظورم نيروئى است که هم سوال روز جامعه را پاسخ دهد و هم بتواند در مقابل مخاطرات ناشى از جنگ سنگر امنى ايجاد کند. قطع جنگ فورا و بازگرداندن اوضاع به حالت عادى، يعنى تامين امنيت و سوخت و ساز زندگى اجتماعى، مهمترين و محورى ترين سوال در چنين شرايطى است. کمونيسم کارگرى بايد به اين سوال پاسخ دهد و بايد قادر باشد و تلاش کند بعنوان يک نيروى سياسى و نظامى قدرتمند اين پاسخ را بدهد. بدون اين در شرايط جنگى و به روشهاى متعارف کار قابل توجه و موثرى نميتوان صورت داد.        
یک دنیای بهتر: جنبش ضد جنگ در غرب در شرایط حساسی قرار دارد. جریانات “ضد امپریالیستی” در این جنبش عملا در همسویی با رژیم اسلامی و در مخالفت با جنگ عمل میکنند؟ چه باید کرد؟ چگونه میتوان به صفی بر علیه هر دو قطب تروریستی جهان معاصر شکل داد؟
علی جوادی: نباید اجازه داد تا نیروهای “ضد امپریالیست” در جنبش ضد جنگ به رژیم اسلامی تخفیف دهند و یا با آن همسو شوند. نباید اجازه داد تا “صلح طلبی” مردم عادی در غرب عاملی در جهت همسویی و سازش با رژیم اسلامی شود. ما باید تلاش کنیم که تصویری واقعی از گرایشات موجود در جامعه ایران را در دسترس بشریت متمدن و آزادیخواه در این کشورها قرار دهیم. این مردم باید جامعه ایران را از دید ما نگاه کنند. با تبیین های سیاسی ما از جامعه و حکومت اسلامی آشنا شوند؟
معمولا مردم به جنبه نظامی و کشت و کشتار جنگ خیره میشوند. جنبه های مخرب هر دو سوی این تقابل را میشناسند. میدانند که جانورانی در هر دو سو زندگی مردم را در اسارت خود گرفته اند. در چنین شرایطی روحیه محافظه کار و حفظ وضع موجود سیاست عمومی شان میشود. باید این چهارچوب ذهنی را شکست. حفظ وضع موجود تنها به معنای همسویی با یکی از دو سوی این جنگ ارتجاعی است.
یک نیروی مهم در تغییر شرایط جنبش ضد جنگ، وجود مردم آزادیخواه در خارج از ایران است. این نیرویی سرنگونی طلب است. توهمی به رژیم و جنگ و پی آمدهای مخرب آن ندارد. این مردم را باید به میدان کشید. این یک وظیفه حیاتی ما در این شرایط است.
آذر ماجدی: نیروهای اسلامی متاسفانه توانسته اند کاملا در جنبش ضد جنگ نفوذ کنند. بعضا در تظاهرات ضد جنگ عکس خامنه ای و احمدی نژاد را بلند کرده اند. اگر در اعتراض به حمله به لبنان این عکس ها بلند میشود، در اعتراض به حمله به ایران وضع خراب تر خواهد بود. ما باید در جنبش ضد جنگ نفوذ پیدا کنیم. بنظر من جنبش ضد جنگ عملا به دو دسته تقسیم میشود. ضد امپریالیست ها و اسلامیست ها در یک سو و بشریت متمدن و آزادیخواه در سوی دیگر. این انتظار که بتوان همین جنبش فعلی را از اسلامیست ها پاک کرد، انتظاری پوچ است. ما باید خطاب به جنبش ضد جنگ حرف بزنیم. باید بیانیه  و پلاتفرمی برای بسیج و سازماندهی بخش چپ و مترقی این جنبش تهیه کنیم. مساله اینجاست که اتفاقا در شرایط حاضر عده ای از مردم بخاطر نفوذ اسلامیست ها در جنبش ضد جنگ از آن دور شده اند و عملا به سکوت کشیده شده اند. ما باید این بخش را نیز متشکل کنیم. کار آسانی نیست. یک کار وسیع احتیاج دارد. باید با جریانات چپ، سکولار و آزادیخواه در جهان در یک صف قرار گیریم. باید در نظر داشته باشیم که بخشی از جریان سکولار پشت آمریکا قرار خواهد گرفت. ما باید گرایش چپ سکولار را خطاب قرار دهیم.
سياوش دانشور:ترديدى نيست که با تعميق بحران اجتماعات ضد جنگ و اعتراضات عليه دخالتگرى ميليتاريستى بالا ميگيرد. تا اينجا هيچ ايرادى ندارد اما ناکافى است. معضل اينست که اين جنبش، يا دقيقتر فعالين و سازماندهندگان اين جنبش، قهرمانانشان را در ميان جنبش اسلامى جستجو ميکنند و متقابلا جمهورى اسلامى از اين تمايل بعنوان يک اهرم فشار استفاده ميکند. اين جهتگيرى خود منشا فاصله گرفتن مردم در ابعاد گسترده تر در اعتراض عليه سياستهاى ارتجاعى آمريکا و تروريسم دولتى است. مردم موافق ميليتاريسم و قلدرى آمريکا نيستند اما نميخواهند اعتراض شان در جيب جنبش اسلامى برود. مردم در غرب آرامش طلب و خواهان صلح اند، اما سياست جنبش ضد جنگ سياستى سنتى و ضد امپرياليستى – و نه ضد سرمايه دارى – است. به نظر من اين جنگ احتمالى تفاوتهاى بنيادى با حمله به عراق و افغانستان دارد. يک تفاوت مهم اينست که سرکرده اسلام سياسى يا قطب مهم و دولتى آن با امکانات فراوان، از موضع نيروئى که به آن حمله شده و از خود دفاع ميکند، وارد ميشود. گسترش تروريسم و ميليتاريسم و انتحار و بمب گذارى در هر گوشه جهان صحنه را عوض ميکند. چشم انداز يک صف قدرتمند و تعيين کننده که اساس اهداف اين رودروئى را نميخواهد، در ابتداى کار واقعى نيست و در توان فعلى جنبش ضد جنگ نيست. اما در تداوم وضعيت جنگى ميتواند شکل بگيرد. کمونيسم کارگرى بايد بتواند براى ايجاد يک حرکت موثر در غرب، منافع و خواست مردم در ايران را از منافع و اهداف آکتورهاى جنگى تميز دهد و به پرچمى مستقل و آزاديخواهانه تبديل کند. اين مسئله بدرجات زيادى تابعى از واکنش مردم در ايران به مسئله جنگ و فاصله شان از سياست رژيم اسلامى است. ما بايد به حرکتى شکل دهيم که با آمال و تمايلات همين امروز طبقه کارگر و اکثريت عظيم مردم در ايران و جهان منطبق باشد. مقابله طبقه کارگر و مردم دنيا با تروريسم و ميليتاريسم در اشکال مختلف آن و خواست آزادى و برابرى و رفاه موضع دخالتگرانه اى است. کمونيسم کارگرى نميتواند صلح و سازش تروريستها را تبليغ کند و يا مردم را به تداوم وضع موجود فرابخواند. سياست ما ممانعت از جنگ است. اما وقتى جنگ شروع شد اوضاع تماما تغيير ميکند. شعار بازگشت به وضعيت پيش از جنگ سياست هيچ نيروئى دولتى و غير دولتى نخواهد بود. در نتيجه اتخاذ يک سياست دخالتگر و ذينفع در چگونگى فرجام اين جنگ در ابعاد درون و بيرون کشورى بايد ارکان استراتژى ما باشد. امروز بايد عليه جنگ و تهاجم نظامى، عليه سياست تحريم اقتصادى، عليه مسابقه تسليحاتى و ساختن بمب اتمى، و براى سرنگونى رژيم اسلامى توسط مردم و طبقه کارگر و خواست آزادى و رفاه همگان تلاش کرد و برهمين اساس فعاليت در دوره جنگ و در هم ريختگى اوضاع را پيش برد.  
یک دنیای بهتر: حزب اتحاد کمونیسم کارگری بارها اعلام کرده است که شرایط جنگی تغییری در اهداف استراتژیک ما ایجاد نمیکند. ملزومات پیروزی کمونیسم کارگری در شرایط جنگی کدام است؟ چگونه میتوان به جنگ و جمهوری اسلامی پایان داد؟
علی جوادی: یک رکن مهم جنبش سرنگونی طلبانه مردم، مقابله با جنگ و مخاطرات ناشی از آن است. پایان دادن به جنگ در ایران معنایی عملی دیگری جز تلاش برای سرنگونی انقلابی رژیم اسلامی ندارد. در خارج از ایران مقابله با تهدیدها و تلاش برای شکست سیاستهای نظم نوینی ارتجاع امپریالیستی یک رکن دیگر سیاست کمونیستی است.
تشدید مبارزه سرنگونی طلبانه توده های مردم، گسترش جنبشهای اجتماعی موجود تنها راهی است که میتواند به جنگ و جمهوری اسلامی همزمان خاتمه دهد.
آذر ماجدی: هدف و استراتژی ما سرنگونی رژیم اسلامی و استقرار جمهوری سوسیالیستی و پیاده کردن برنامه یک دنیای بهتر است. در هر شرایطی این هدف ما است. مساله اینجاست که شرایط مختلف تاکتیک های متفاوتی را ایجاب میکند. یک نیروی کمونیست مسئول و پا روی زمین باید پیچیدگی های شرایط مختلف را در نظر بگیرد و خود و مردم را برای آن آماده کند. باید مردم را روی زمین سازمان داد. به این منظور باید از حالا خود را برای بدترین شرایط، بدترین سناریو آماده کنیم. “انشاءالله گربه است” نمیتواند روش یک حزب کمونیستی مسئول و جدی باشد. باید مردم را هم برای چنین شرایطی آماده کنیم. بنظر من ما باید تبلیغات افشاء گرانه خود علیه نیروهای اپوزیسیونی که با هر یک از طرفین جنگ همسو میشوند را شدت بخشیم. برای جا انداختن سیاست خود میان مردم متمرکز تر کار کنیم. باید مخاطرات سیاسی – اجتماعی جنگ را کاملا برای مردم باز کنیم. باید بکوشیم که رهبران عملی رادیکال جنبش های اجتماعی را بخود جلب و جذب کنیم. سازماندهی اعتراض توده ای در شرایط جنگی کار آسانی نیست. باید برای این کار آماده شویم.
سياوش دانشور: اهداف و استراتژى ما با وقوع جنگ تغيير نميکند بلکه شرايط فعاليت و کار ما را پيچيده تر ميکند. ترديدى نيست که در چنين شرايطى مردم خواهان قطع فورى جنگ هستند. کسى عاشق بمباران و کشته شدن فرزندان و بستگانش نيست. کسى از بيکارى و فقر و تشديد اختناق خوشحال نميشود. حتى جمهورى اسلامى نميتواند روى بسيج ناسيوناليستى جامعه در يک ميانمدت حساب کند. بدنبال شک و واکنش اوليه به بمبارانها و استفاده اى که رژيم اسلامى از آن ميکند، نگهداشتن همين وضعيت و ارتقا آن يک معضل حکومت اسلامى ميشود. ما با شرايطى روبرو خواهيم شد که تهاجم به مردم و معيشت و امنيت شان گسترده ميشود و در عين حال رژيم تلاش ميکند نيروى طبقه کارگر و جامعه را پشت خود بسيج کند. تحقق اين پلاتفرم ساده نيست. ميتوان فرض کرد که يک دولت بورژوائى که درجه اى امنيت اقتصادى مردم را تامين کرده و سابقه کشمکشهاى حاد با مردم ندارد، و يا بدرجه اى محصول راى و خواست مردم در مقطعى بوده است، بتواند با بسيج ناسيوناليستى در مقابل جنگ يک نوع همبستگى در ابعاد کشورى ايجاد کند. اما اين کار براى جمهورى اسلامى مقدور نيست. در نتيجه جامعه در يک شرايط وحشتناک و برزخى قرار ميگيرد و سوالات چنين جامعه اى، بويژه با توجه به ابعاد و لطمات روزافزون چنين جنگى، متفاوت خواهد بود. به نظر من کليد پيشروى و پيروزى کمونيسم و هر جنبش سياسى ديگر در چنين اوضاعى، شناختن اين سوالات و پاسخ همه جانبه دادن به آن است. شرايط جنگى براى نيروهاى سياسى مثل فيلم تند شده است. بسرعت غيرقابل باورى نيروها و آکتورهاى سياسى جابجا ميشوند. سوالات روز جامعه عوض ميشود. قطب بنديها تغيير ميکند. براى ما که ميخواهيم سياست نظم نوينى را به شکست بکشانيم و جمهورى اسلامى را سرنگون کنيم، مهمترين و محورى ترين مسئله در چنين موقعيتى آمادگى سياسى و نظامى و دخالت کردن در اوضاع براى خاتمه آن به نفع طبقه کارگر و مردم است. راه پيروزى کمونيسم در شرايط جنگى تنها از اين طريق هموار ميشود. *